-=-=-=-=-
< De Noordlijst:
Sergeant Petter - It's a Record
Kaizers Orchestra-Evig Pint
Erlend Oye-Unrest
The White Birch - The Star is just a sun
Ephemera - Air
Ralph Myerz and the Jack Herren Band-A Special Album
A-Ha - Live at Vallhall (DVD)
Turbonegro-Scandinavian Leather
The Cato Salsa Experience-The fruit is still fresh
Nils Petter Molvaer-NP3
Sondre Lerche-Faces Down

Heb jij een suggestie voor de Noordlijst? Stuur mij dan een e-mail
Noren horen Links:
Mused Panorama Groove Noorse Bandindex Spot Norwaypost Bergenpuls rockeweb


wnoren horen



wArchief:


-- HOME --



This page is powered by Blogger. Why isn't yours?
wvrijdag, september 26, 2003


Bigbang en Midnight Choir – Harmonie, Bonn,Duitsland 11-9-03

Een concert waar ze in Noorwegen jaloers op zouden zijn, deze avond in de kleine Harmonie in Bonn. Bigbang heeft een pauze ingelast in hun thuisland, maar trakteren de Duitsers (en later die week de Nederlanders in Amsterdam) op een avondje onvervalste rockmuziek. En dat samen met het rustige Midnight Choir, een band die inmiddels een redelijke following heeft opgebouwd in Duitsland. Op uitnodiging van WDR Rockpalast en in het kader van het Crossroads-festival zijn beide toch zeer van elkaar verschillende bands naar Duitsland gekomen, waar ze 3 jaar geleden ook samen getourd hebben. Dit betekende 4 camera’s op en voor het podium en 2 achterin de zaal. Zet je videorecorder maar vast klaar voor 26 oktober!
Bigbang had de eer het publiek wakker te schudden. Deze band kan in mijn ogen weinig fout doen en leverde een oerdegelijke show, waar zoals gewoonlijk de energie van af knalde. Het rock-, soul- en blues-trio wilde duidelijk laten zien wat ze in huis hadden voor de Duitse camera’s. Zanger/gitarist Øystein Greni schuifelde en spartelde glimlachend over de bühne alsof het zijn laatste concert zou zijn en drummer Olaf Olsen moest een cameravrouw wegduwen, omdat ze in de weg stond bij zijn explosieve werk. Het meest verrassende moment in de show was een akoestische versie van Old People, een b-side, die met piano een mooi rustpunt vormde in de set. De afsluiting was ook wonderschoon akoestisch, maar niet voordat de band zichzelf en het publiek tot de pijngrens dreef met een oorverdovende versie van Better Than Before. Nu moest Midnight Choir wel heel erg zijn best doen om te overtuigen.
En dat lukte ze uitstekend. Voor het eerst in jaren hadden ze een drummer meegenomen. In de persoon van Lee Harris van Talk Talk niet de minste. De contrabas zat ook in de bagage en samen met een sferische aankleding van de bühne (veel kaarsen, rode rozen, diverse atributen) maakte dit dat het concert klonk als een klok. Niemand had Midnight Choir ooit zo zien rocken. Enkel aan het begin en einde werd het tempo naar beneden bijgesteld. Hulde. De soms wat doelloze, dwepende muziek kreeg eindelijk ballen. Alle highlights van hun discografie kwamen voorbij, met October 8, Bayview en Amsterdam Stranded als persoonlijke hoogtepunten. Binnen al dit moois was de grootste verrassing toebedeeld aan liedjesschrijver Al DeLoner alias Atle Bystrøm die een zeer ingetogen soloversie van Mrs. Donald bracht. Het publiek was overduidelijk voornamelijk vanwege MC naar de Harmonie gekomen, en dat wist de band te waarderen. Rozen vlogen heen en weer en de band werd voor 2 toegiften teruggevraagd.
Deze Norwegian Night was een groot succes en beide bands waren in hun element. Gek is het dan om te horen dat MC het al een half jaar zonder vaste bassist Ron Olsen stelt, omdat hij verdwenen is en ze niet weten wat er met hem gebeurd is...

(check www.rockpalast.de en www.3sat.de voor de exacte data)

Zeromancer en Delaware – Live Music Hall, Keulen, Duitsland 18-09-03

Het Noors-Amerikaanse vijftal Zeromancer heeft een nieuw album (Zzyzx op WEA Germany) en dat werd gevierd met een optreden in Keulen. Delaware uit Drammen had de eer te openen. De link Delaware – Zeromancer is makkelijker dan je zou denken, want Zeromancer-zanger Alex Møklebust heeft zich in het verleden dienstbaar gemaakt als producer voor de eerste demo-cd van Delaware. Een verdwaalde enkeling was gekomen om deze band aan het werk te zien, maar ze kregen genoeg bijval, hoe zeer beide bands ook muzikaal verschillen. De drummer had duidelijk wat aan restyling gedaan om niet teveel uit de toon te vallen bij het donker gekleede publiek. Iedere openingsband moet het natuurlijk doen met een sobere aankleding en dat was vanavond niet anders. Dit kon de band niet deren. De melancholische popsongs (zie recensie elders op Norenhoren) rockten live genoeg om hier en daar een teen te doen opwippen. Als eigen hoofdact doet Delaware het beter, met een zeer professionele lichtshow. Maar ieder zieltje telt, en die hebben ze wel een paar gewonnen deze avond.
Zeromancer liet de spanning hoog oplopen door eerste een film te tonen waarop de band in een cabrio door de Amerikaanse dessert cruist (de naam van het nieuwe album Zzyzx is ook de naam van een plaatsje tussen Las Vegas en San Francisco). In de film zien we ze aankomen bij de Live Music Hall (dan toch in een tourbus) en we volgen ze tot op de bühne. Grappig idee. Wat volgt is een heel degelijke show, met een gestylde band die langzaam op gang komt, maar weet wat ze doet. Hun mix tussen trash, industrial, monumentale pop en catchy refreinen werkt goed. Drie bandleden komen van het legendarische Seigmen, dat midden jaren ’90 een paar klassieke cd’s maakte, in het Noors en Engels. Hoogtepunt voor ondergetekende was dan ook het moment waarop zanger Alex een paar zinnen in het Noors zong uit een Seigmen lied. Zeromancer haalt in mijn ogen zelden het niveau van Seigmen, maar het is inmiddels ook een heel andere band geworden.
De videowand bleef met visuals gedurende het hele concert in gebruik en werd zelfs gebruikt voor een karaoke-versie van Clone Your Lover. Bij de afsluiter Famous Last Words werd men via video opgedragen de aanstekers erbij te pakken. Je moet houden van dit soort vertoon, mijn liefhebberij is het niet, maar de band wist veel sympathie op te wekken. Bassist Kim Ljung was zelfs zo eerlijk te zeggen dat ze bang waren geweest dat de grote zaal leeg zou blijven.
De grote show van Zeromancer deed die van Delaware natuurlijk verbleken, maar beide bands deden waar ze goed in waren. Melancholische popliedjes spelen en uitpakken met trash-pop. Een geslaagde avond.

Wouter de Jong

posted by olaf at vrijdag, september 26, 2003


wdonderdag, september 25, 2003


Lorenzo-The faker's lane EP (Rec 90)
123456

Het best bewaarde geheim uit Oslo heet Lorenzo. Hun debuut Cd Lorenzo is dead
is sinds 18 augustus uit in Noorwegen. Lorenzo heeft goed naar de Beatles en David Bowie geluisterd en zanger Stein Bjercke klinkt ook als de jonge Bowie ten tijde van Ziggy Stardust.

The faker's lane is een EP met vijf nummers waarvan twee nummers A roundabout to Venus en Faker's Lane ook op Lorenzo is dead staan. Toch is deze EP zeker de moeite waard vooral de nummers with an A-bomb on the wall en in this room zijn van een tijdloze schoonheid. Voor meer info over Lorenzo kijk je hier

posted by olaf at donderdag, september 25, 2003


wwoensdag, september 24, 2003


Rebekka-Neophyte (Kirkelig Kulturverksted)
123456

Rebekka Karijord (26) is een multitalent want naast muziek maken is zij ook actief op het toneel en bij de Noorse televisie. Haar stem is een kruising tussen die van Bjork en Anja Garbarek. Neophyte is haar debuut en is een bijzondere Cd. De combinatie van knisperende elektronica en een geweldige stem is niet bijster orgineel.Maar toch is Rebekka geen Bjork kloon en zingt ze zelfs beter als het dwergje uit IJsland. Als goede dramatische muziek als Bjork en Goldfrapp je kopje thee is dan is dit een heel goed Noors alternatief kijk voor meer info over Neophyte hier



posted by olaf at woensdag, september 24, 2003


wmaandag, september 22, 2003


Jaga Jazzist-The Stix (Ninja Tune/Zomba)
123456

The Stix is al sinds dit voorjaar uit in Nederland. Live hebben ze veel indruk gemaakt op veel Nederlandse concertgangers. Ik heb hem extra lang laten liggen omdat ik niks met dit genre heb.
O.K. zoals veel jazz muziekliefhebbers draai ik ook ooit wel eens een mopje Kind Of Blue van Miles Davis en ik ben Nils Petter Molvaer met zijn melancholieke trompet ook wel gaan waarderen. Maar met het gefreak op de The Stix heb ik helemaal niks. Ik mis echt een stem en ook mis ik ritme.
Het is daarom geen dansmuziek en geen luistermuziek. Geen vlees nog vis. Het is uitbuikmuziek voor freaks en muzikanten die geilen op de perfecte technische beheersing van de blaasinstrumenten. Een tip laat Felix Da Housecat of Gotan Project de boel net zo opleuken als ze met die saaie deuntjes op Verve Remixed 2 hebben gedaan. Dan is er nog hoop voor Jaga Jazzist maar tot die tijd.Don't believe the hype

posted by olaf at maandag, september 22, 2003