-=-=-=-=-
< De Noordlijst:
Sergeant Petter - It's a Record
Kaizers Orchestra-Evig Pint
Erlend Oye-Unrest
The White Birch - The Star is just a sun
Ephemera - Air
Ralph Myerz and the Jack Herren Band-A Special Album
A-Ha - Live at Vallhall (DVD)
Turbonegro-Scandinavian Leather
The Cato Salsa Experience-The fruit is still fresh
Nils Petter Molvaer-NP3
Sondre Lerche-Faces Down

Heb jij een suggestie voor de Noordlijst? Stuur mij dan een e-mail
Noren horen Links:
Mused Panorama Groove Noorse Bandindex Spot Norwaypost Bergenpuls rockeweb


wnoren horen



wArchief:


-- HOME --



This page is powered by Blogger. Why isn't yours?
wdinsdag, september 21, 2004


Norsk kultur blir for ofte bare assosiert med treskjærerarbeid, bunader og folkemusikk. Som moderne norsk organisasjon vet dere selvfølgelig at denne forestillingen er foreldet. Her i Nederland øker populæriteten av Norge bestandig. Det kommer mye bra musikk fra dette landet nå om dagen; derfor skal Huntenpopfestivalen fortsette med å introdusere norske band på en egen scene. Det norske teltet bygges opp i 2005 for andre gang. Huntenpop er den viktigste festivalen i Øst-Nederland og feirer 16-årsjubileum i 2005. Festivalen finner alltid sted på den første lørdag i september. Det kan regnes med 15.000 tilskuere. Mer info finnes på følgende hjemmeside: www.20six.nl/olafmolenaar I det norske teltet spiller bare norske artister. Den norske ambassaden i Den Haag og musikkinformasjonssenteret MIC (http://www.mic.no/) støtter dette initiativet. For å garantere at det blir til en like stor (om ikke større) suksess også neste år, leter vi etter en norsk bedrift som vil hjelpe oss finansielt, slik at vi kan booke enda flere norske artister.
Sponsorpakken "Bergen" - navn på teltet - muligheten for å plassere en bod innenfor/utenfor teltet - 15 VIP-billetter for Huntenpop 2005 - 8 parkerings-billetter for Huntenpop 2005 - 25 adgangsbilletter voor Huntenpop 2005 - flagger og banner med firmalogoet på kan plasseres i teltet og på hele terrenget - sampling-mulighet på Huntenpop-terrenget (á 7.500,--Euro excl. BTW) Mer info? Ytterligere informasjon fås på http://www.huntenpop.nl/ Flere spørsmål angående festivalen, de norske teltet, sponsormuligheten eller om noe annet? Kontakt mij via (06) 52 69 20 32/0031-315346959 eller olaf.molenaar@gmail.com




posted by olaf at dinsdag, september 21, 2004


wwoensdag, maart 17, 2004


By:larm 2004
Bedre sent enn aldri – jeg debuterte altså i en alder av 26. Jada, by:larm var det første bransjetreff jeg noensinne var med på. Faktisk nøler jeg fortsatt å regne meg med. Det skyldes delvis det faktum at jeg ikke jobber for noe bestemt firma. Dessuten har jeg vansker med å definere meg og mine forsøk på å fremme norsk musikk. Hva er det jeg egentlig gjør? Kan jeg kalle meg for ”journalist” pga. av anmeldelsene og artiklene noen østerrikske blad tok med? Eller burde jeg finne meg heller tilrette innenfor ”promotions”avdelinga, fordi jeg megler litt mellom østerrikske utesteder og norske band?
Iallfall dro jeg til Bergen noen dager før by:larm gikk av stabelen, for å få med meg Sister Sonny-releasekonserten. Hadde for vane enten å havne for sent i kongeriket eller å stikke av gårde for tidlig for å kunne lytte til søstrene. En solid konsert med en dårlig skjult Ai Phoenix-sitat ble det – men ikke mer. Akkurat derfor var det en fin oppvarming for showcase-maratonen som ventet meg de neste dagene.

Det sies at by:larm er den største møteplass for musikkfolk i hele Norden. Det er den vel. Likevel går det ikke helt tydelig fram, hvor veien leder hen for by:larm. Er hovedmålet å dyrke opp nye talenter fra undergrunnen og etablere dem på det norske markedet? Da burde ikke navn som Sondre Lerche og Sgt. Petter stå på showcase-lista. Eller legges det vekt på å skyve hitlistaaktuelle Nordmenn inn i rampelyset internasjonale journalister og festivalarrangører har slått på? Er dette tilfellet burde flere etablerte artister som f.eks. Ai Phoenix eller St. Thomas vært med – til og med utenfor Alarmprisutdelingens rammer.

Seminaropplegget var i store grade litt for spesielt for meg, særlig med hensyn til mine ”definisjonsproblemer”. På den måten fikk jeg iallfall levert enda en grunn til bare å kaste meg ut i showcase-villmarken. De fleste band var .... oookay, flere var faktisk ganske bra og noen skulle jeg gjerne tatt med til noen utesteder i Wien. Klart, at trommehinnen stadig motvilligere ga etter lydbølgene jo lengre by:larm varte. Ikke like enkelt å fortrylle ved slutten av hele arrangementet enn på første dagen - dommen over skingrende stemmebånd nærmer seg nådeløsheten. Klarer et band likevel å fenge og å skille seg ut av lydmengden, forteller det mer enn noe presseskriv fra hvilket som helst plateselskap. Det vitner om særpreg og om at musikerne har skjønt, at et bra liveshow ikke utelukkende er avhengig av musikken. Ikke minst skvulper spillegleden over på publikummet.

The Beautiful People
Kristiansund-kvartetten forretter høymessen i (det mørke) skjæringspunktet av Velvet Underground, Joy Division og Kraftwerk. På scenen agerer gutta rundt frontfiguren Jesus Masoch med en attityde som om de gir blaffen i alt og ingenting hinsides rampen påvirker dem. Samtidig kjennes det gjennomtenkt inntil det minste detalj. Motstand er hensiktsløs – husk navnet! www.thebeautifulpeople.tk

Tuco´s Lounge
Bortsett fra en mini-konsert på platekompaniet (som mest sannsynlig skyldes butikksjefens initiativ) dukket Tuco´s Lounge ikke opp på selveste by:larm-planen. Derimot overbeviste revolverrockerne med en hemmelig konsert i øvingslokalet. Tenk deg Madrugadas Sivert Høyem bak mikro´n av et felles prosjekt av Calexico og Emmerhoff & The Melancholy Babies for å få en anelse om hva Tuco´s Lounge sysler med. Løp og kjøp Mexican Standoff-Ep´n, sjøl om det er en forholdsvis dårlig erstatning for live-atmosfæren. www.tucoslounge.no

Sondre Lerche/Julian Berntzen
Jeg gledet meg særlig på presentasjonen av Julians ”Waffytown”-låter og var selvfølgelig også nysgjerrig på det nye materialet av Sondre Lerche. Men for å være ærlig forlot jeg konsertstedet uten noen inntrykk av selveste framføringen – for trang og tiskehviskende var det på kvarteret for å kunne få med meg de lave, rolige toner. Synd det. Matias Tèllez, som kalles for den nye Sondre Lerche, sjarmerte på platekompaniet. Likevel litt ”overvurdert” av pressen – i den forstand, at det var mer enn nok av store oppslag i bladene. Slik ble det ikke nok plass for like utdypende artikler om Professor Pez (lo-fi maniker/ www.galantrecords.com ), The Indikation (Smittende Retrorock/ http://crea.html.it/sito/NOWSOUND/1.htm ), El Corazon (blander Countryrock med alt mulig – bare lytt til Karma eller I found god in the yellow pages/ www.elcorazon.info ), Orango (retro, II./www.orango.no) eller Frode Fivel (soloprosjekt til låtskriveren av Hello Goodbye/ www.honeymilk.no).

Neste år tar by:larm turen til Stavanger – om det blir et gjensyn med Mayflies og flere av byens musikalske barn (Cloroform, Kaada, Wunderkammer, Thomas Dybdahl, Bronco Busters, Substitutes, Arthur! ...) mon tro? For å være på høyden sjekk www.bylarm.no


posted by olaf at woensdag, maart 17, 2004


wvrijdag, februari 06, 2004


Mijn nieuwe site over Noorse popmuziek is hier te vinden

posted by olaf at vrijdag, februari 06, 2004


wmaandag, december 01, 2003


Cordion (Beatservice BAM)
123456

Het meest frustrerende aan een pagina vol met Noorse muziek is dat de hele tijd tegen de bierkaai moet vechten. Sigur Ros is bekend evenals Mum maar van het Noorse Cordion heeft waarschijnlijk nog nooit iemand gehoord. Terwijl Cordion minstens zo goed is als bovenstaande IJslandse bands. Tommy Jansen en Christopher Johansens uit Oslo vormen samen Cordion en ze maken filmuziek voor een niet bestaande film. Invloeden van Yann Tierssen, Mum en Sigur Ros zijn overduidelijk. Zoals een Noorse Recencent zo treffend zei. "met de muziek van Cordion zit je soms in de Argentijnse zon en dan rij je weer met een oude tram door het centrum van Krakau. Wereldmuziek van een wereldband uit Noorwegen dus.

bezoek mijn nieuwe site over Noorse popmuziek op www.20six.nl/olafmolenaar

posted by olaf at maandag, december 01, 2003


wzaterdag, november 29, 2003


Ralph Myerz & the Jack Herren Band, 20.11.2003, Wien (Ra´an)

Jeg har forlengst sluttet å få meg min porsjon plater hos de store kjeder, sjøl om de vifter med kampanjetilbudsedler. Musikk er for meg noe personlig, som rører ved nervestrengen; noe, som ikke lar meg upåvirket – i det minste ikke burde la være meg upåvirket. Derfor vil jeg oppleve musikk i tiltalende omgivelser; det begynner med granskingen på platesjappa og ender på utestedet, der skivene surrer rundt og konserter blir framført.
Ralph Myerz & the Jack Herren Band kom til Wien – og jeg, som er bergtatt av norsk musikk la nesten ikke merke til det. Noe i og for seg tyder på at reklamemaskineriet ikke løp særlig bra eller fort. Kanskje ble det gjort med vilje, for å forebygge at hvem som helst skulle stikke innom dette nye, trendy utestedet med like ferskmalte ansikter, like trendy folk. Ra´an har noe innbilsk over seg, er en kjapp oppfriskning under hetebølgen. Visstnok sier det mer om meg sjøl enn om utestedet, men: jeg følte meg feilplassert der.
På samme øyeblikket, der Ralph Myerz entret scenen med sine to komanjonger, smuldret disse forstyrrende tankeganger bort. Jeg var nysgjerrig: Holder herrene det de lovde sjøl – å være mer enn bare en electronic-trio? Svaret på spørsmålet kom fra mine reflekser. Enda jeg mumlet uavlatelig noe som ”det er jo electronica, husk det, du har jo hørt albumet. Tenk på det!”nektet kroppen min å ta meg på alvor og lot som om han befandt seg på en rockekonsert *hyl* Herrene stortrivdes på åstedet, noe som smittet ganske raskt av på publikummet, ikke bare under radiokjente ”Nikita” og ”Think Twice”. *skrik*
Hjemme igjen satt jeg ”A special morning” på. Låtene er fremdeles svært fengende, men det er ikke vanskelig å gjette seg fram hvilken hylle den ble dratt fram fra. Den begynner ikke med ”R”, men ”E”.

posted by olaf at zaterdag, november 29, 2003


wdonderdag, november 20, 2003


Port Azur- Port Azur Sampler 2002 (Port Azur)
123456

Port Azur is een leuk label uit Oslo wat gespecialiseerd is in de betere uitbuikmuziek.Ik kreeg deze week de Port Azur verzamelaar van 2002 in handen. met daarop het neusje van de zalm van dit hippe Noorse label. Ugress,Slowpho,Expoxy en de door mij al bejubelde Mind over MIDI dit keer samen met Tikiman.

Ik heb deze week ook Hotel Costes 6 gekocht maar deze haalt het echt niet bij de Port Azur verzamelaar. Zo blijkt maar weer dat de mens een kuddedier is net als overigens het schaap en dat gerechtigheid ook niet bestaat want hoe wil je anders verklaren dat Hotel Costes 6 hot is terwijl van Port Azur nog geen tien CD's in Nederland zijn verkocht. Mwehhhh!!! en hij graasde voort.


posted by olaf at donderdag, november 20, 2003


wdinsdag, november 18, 2003


Noren Horen gaat binnenkort verhuizen naar http://www.20six.nl/olafmolenaar

posted by olaf at dinsdag, november 18, 2003


w


Mind over Midi-Project 3 (Beatservice)
123456
Heeft u een stoel? Zit u Lekker? Goed zo want je zou bijna van je stoel vallen vandaar!
Mind over Midi dus uit Kristiansand Noorwegen.

Project 3 is zoals je zou kunnen verwachten de derde CD Van de Noorse producer Helge Tømmervåg allias Mind over Midi. de muziek is te omschrijven als Kraftwerk op prozac. Dezelfde beats maar wel met steeds een nieuwe zwoele zangeres of zanger zoals Sidsel Endresen,Hilde Drange (Slowpho) en Anneli Dreckeren Lorenzo. Ook topmusici als Bugge Wesseltoft en Nils Petter Molvaer spelen trouwens een mopje mee. Dit maakt de CD spannend. (Stay track 9 is om te huilen zo mooi met de melancholieke trompet van Nils Petter Molvaer in de hoofdrol ook but i say met Bugge Wesseltoft en Sidsel Endresen is trouwens van dat huilebalkniveau)

Tip: Gooi de laatste Kraftwerk met een ferme zwaai de deur uit en haal Mind over Midi-Project 3 in huis je hebt er een vriend voor het leven bij. Want Mind over Midi is zo goed
dat hij naast Brian Eno en Aphex Twin een plaatsje verdiend in de eregalerij van helden van Olaf Molenaar.

posted by olaf at dinsdag, november 18, 2003


wdinsdag, november 11, 2003


Gate-Jygri (Warner Music)123456

Noorwegen heeft zijn eigen Within Temptation in de vorm van Gate uit Trondheim. Elfjes,trollen en andere griezels verschijnen spontaan voor mijn ogen als naar deze muziek luister. Ik heb nooit veel gehad met deze schijn mystieke wereld. En ik associeer ze met laven, de onzinboeken van Tolkien en andere kruidenvrouwtjes in de overgang romantiek.

Voor wie wel opgewonden raakt over het hier boven beschrevene. gefeliciteerd je hebt er een soundtrack bij om een heksendans op te maken.

posted by olaf at dinsdag, november 11, 2003


w


Noor en Wederhoor

Ik ben gek op muziek en voetbal, niks bijzonders aan de hand dus. Jaren geleden las ik de Voetbal International van voor naar achteren en weer terug. Tot je er op een gegeven moment
(wijsheid komt met de jaren gelukkig) achter komt dat de meeste voetballers niks zinnigs te melden hebben (in de rubriek mijn favoriete boek had iedere voetballer De ontvoering van Heineken van Peter R. de Vries op de eerste plaats staan). Ik bedoel ik ben een grote fan van Dennis Bergkamp maar je moet hem niet horen praten want hij heeft nooit iets zinnigs te zeggen. Je moet naar voetballers gewoon kijken en genieten. Net als muziek trouwens daar moet je gewoon naar luisteren. De meeste interviews met popartiesten zijn dan ook niet niet te pruimen. Negen van de tien keer zijn ze moe .bleek en stoned en hebben ze niks te zeggen. Of als je pech hebt krijg je zo'n pseudo intellectueel die gooit met filosofische namen om zijn eigen zwakzinnigheid te maskeren. Nee in de popjournalistiek is het niet veel beter dan in de sportjournalistiek. Toch voelen de meeste popjournalisten en sportjournalisten zich heel wat en steken ze elkaar pluimen en messen in respectievelijk reet of rug. Iedereen die kritiek durf te hebben is in hun beperkte brein (kapot gezopen en gesnoven) uit op hun baantje en een frustraat. En wordt met grof geweld buiten het kringetje gegooid.
Ik lees daarom sinds kort alleen nog een aantal webmagazines (Dusted,Pitchfork,Humo,Van Mond tot Oor en Kindamuzik) voor de recensies die ik vervolgens legaal download op weblisten. Voor de rest probeer ik mij verre te houden van de slangenkuil die popjournalistiek heet. Want muziek is net als neuken je moet er niet over lullen je moet het gewoon ondergaan dat scheelt je een hoop geld,frustratie en tijd.

posted by olaf at dinsdag, november 11, 2003


wmaandag, november 10, 2003


Bjorsland Jan Steinar die zichzelf Chameleo noemt stuurde mij een ruwe demo van zijn eerste Cd.Deze Cd is nog niet afgemixt want hij is nog op zoek naar een platenmaatschappij die dit wil uitgeven. Steinar heeft een goede stem daar zal het niet aan liggen. Daarom een oproep aan Nederlandse platenmaatschappijen mail me op c.molenaar11@chello.nl als je de ruwe versie van zijn debuut wilt ontvangen.

posted by olaf at maandag, november 10, 2003


wdinsdag, november 04, 2003


Lene Marlin-Another day (Virgin)
123456

In Nederland het openbare pretpark op postzegelformaat waar een look a like Harry Potter regeert heerst een taboe op saaiheid. Alles moet flitsend,snel en vol sensatie en uitschieters zijn. Vandaar dat een plaatjesdraaier als Tiesto een vol Gelredome aan zijn voeten krijgt en
musicals zijn nog nooit zo populair geweest als nu.

Ik moet iets bekennen , Ik ben gek op saaiheid en zou het zo ook niet willen noemen. evenwichtigheid zou een betere term zijn(maar dit terzijde). De Avonden van Gerard Reve en Het Bureau van Voskuil zijn mijn favoriete boeken in de Nederlandse literatuur. En met Ambient 4(on Land) van Brian Eno
of the Selected Ambient Works part two van Aphex Twin of Sigur Ros () doe je mij een groot plezier.
Ook het zitten in een stoel en naar buiten kijken is een favoriete hobby van me. maar ik merk om heen dat ik een uitzondering ben. Dus het laatste taboe is het recht op saaiheid in Nederland.

Nu Lene Marlin is ook zo saai maar het is geweldige saaiheid! Na zes keer draaien hoor je nog nauwelijks verschil tussen de tien nummers. Maar ik heb wel een geweldige soundtrack erbij voor als ik naar buiten kijk.


posted by olaf at dinsdag, november 04, 2003


wzondag, november 02, 2003


Bernhard & Bianca – The wedding present (Trust Me 2002)
123456

I filmene – særlig når de er produsert av en filmfirma med hovedkontor på annen side av havet – i disse filmene altså blir bryllupsfeiringa blåst opp til en begivenhet på størrelse av en markedsfest; i blant klarer utenforstående ikke å skjelne den fra Tusenfryd under høysesongen. Svaner her, duer her, en blomsterflom som til syvende og sist klarer å dekke over sølvskjeer, brødrister og hele gavebordet. Men følelsene, da? Klisjeet triller en tåre, som tørkes bort med lommetørkler der initialene er brodert inn.
Robert Jønnum (Ai Phoenix, St. Thomas) & Guro Strande (St. Thomas) lagde deres egen presang, alle som vil kan ha del i, kan lytte til. På ett-års-dagen ga de hverandre ”The wedding present” – et sånt prosjekt kunne jo ha gått beint ned i vasken, bli for patestisk eller karaokeaktig ... denne skiva derimot er et deilig stykke skranglepop (om noen vet om en finfin like lydmalende oversettelse til tysk av dette begrepet får han/hun gjerne si ifra til meg om det). Tekstene dreier seg ikke spesielt – for å si det på en varsom og positiv overrasket måte - om åssen det er å være gift eller om hva forandres ved å inngå et ekteskap (”lie on the floor, open the door, singapore” häh??). Just derfor kjennes nærheten, virker sangenes sjarm. Den som fremdeles bærer sorgen etter Moldy Peaches-oppsplitting burde absolutt sjekke ut godteriet B&B har valgt for deres debut, ikke minst for disse to låters ”Crazy Tonight”&”Cool” skyld.

posted by olaf at zondag, november 02, 2003


wwoensdag, oktober 29, 2003


Dit jaar voor het eerst een geheel Noors podium op Huntenpop 2004 zie hieronder het bericht op de site van Huntenpop.


Nieuws

--------------------------------------------------------------------------------

Eerste Nieuwtjes Huntenpop 2004 10-27-2003 --------------------------------------------------------------------------------

Het Huntenpop Festival 2003 is achter de rug. De penningmeester is met de laatste plooien aan het glad strijken. Het 14de Huntenpop Festival was een geweldig evenement, zowel in organisatorische zin als uitvoerende zin. In de landelijke media werden we goed beschreven en via de Huntenpop-site kregen we lovende kritieken . De openingsavond, die door Dusseldorp Lichtenvoorde werd gepresenteerd, was geweldig. Als bestuur van de St. Huntenpop Belangen willen wij u allen bedanken voor uw getoonde belangstelling en uw inzet.

Maar goed, de 15de editie is op komst, dus loopt de organisatie alweer op volle toeren. De eerste afspraken met o.a. tentbouwers, licht en geluid, Huntenkring Bc Leden, boekingskantoren en overheden zijn alweer gemaakt. Het 15de Huntenpop Festival is op 3 & 4 September 2004. Het 3de lustrum belooft een heel bijzonder jaar te worden. Getracht zal worden om de verschillende facetten van muziek en theater nog beter over te laten gaan in sfeer en kwaliteit. Ieder jaar zal er gewerkt moeten worden aan een betaalbaar en kwalitatief hoogwaardig programma. Verder zal het komende jaar een nauwere samenwerking met de vrijwilligers worden ingezet. Ook kregen we afgelopen jaar zeer veel goede reacties op bv. onze markt, het internetcafe, het theater en de aankleding van het terrein. Ook het komende jaar zal hier weer goede over nagedacht moeten worden. Ieder jaar willen we dan ook iets anders of nieuws bedenken dat voor de komende jaren een aanvulling kan zijn. Er zal her en der een beroep worden gedaan op bedrijven, instanties en vrijwilligers om iets extras te doen.

We zijn in een vergevorderd stadium v.w.b. het opzetten van een speciaal Noors cq. Scandinavisch podium. Dit idee is ontstaan in samenwerking met Olaf Molenaar (recensent van Noorse muziek, zie www.norenhoren.blogspot.com) en door de uitstekende samenwerking met Kaizers Orchestra, zoals bekend, de verassing van Huntenpop 2003.
Tot zover het Huntenpop Nieuws. Voor vragen :
Info Noors Podium Huntenpop



www.huntenpop.nl













posted by olaf at woensdag, oktober 29, 2003


wdinsdag, oktober 28, 2003


Bugge Wesseltoft-Moving (jazzland/Universal)
123456

Als je op Google zoekt met de combinatie Bugge Wesseltoft en Moving in nederlandse pagina;s krijg je maar zes resultaten. Terwijl Moving zijn voorlaatste Cd toch al weer bijna twee jaar oud is. Bugge valt in Nederland tussen wal en schip. Te housy voor de Jazzliefhebber die niet langer dan zijn neus lang is kijkt en te jazzy voor de gemiddelde dance adept. Dat is jammer want Bugge maakt uitstekende muziek die toch veel mensen moet kunnen aanspreken. Zes nummers staan op Moving met een gemiddelde lengte van tien minuten. Lone is mijn persoonlijke favoriet. Het is jammer dat Bugge zo onbekend blijft in Nederland want de gemiddelde Kruder&Dorfmeister.Tosca/Brian Eno/Aphex Twin liefhebber kan zich aan Moving geen al te grote buil vallen en dat zijn er toch mer dan zes in een land van 15 miljoen mensen.


posted by olaf at dinsdag, oktober 28, 2003


wmaandag, oktober 27, 2003


he Lovethugs – Playground Instructors (Big Dipper/Rainbow Quartz) 123456

Sjøl påstår The Lovethugs å være live bedre enn Kaizers Orchestra (slå opp Universitas´ nettside). Det er visstnok litt av et påstand å leve opp til! Siden jeg nyttet sjansen til å danse ompa til jeg blødde for noen uker siden på Szene i Wien tør jeg nok tvile på at løftet kan innfries. Halleluja!! Likevel er jeg fullt og helt overbevist om at det er scenen Lovethugs hører til, at låtene deres burde presenteres live for å få det beste ut av dem. For på ”Playground Instructors” føles det tydelig at noe av fortryllelsen er borte hhv. at en del av særegenheten forvvrenges til ulempe for sangene ved forsøket på å presse den på små skiver. Synd å hindre musikken i å utøve sin oppgave – å bølge ut i konsertsalen over hodene av lytterne som på deres side venter på å få levert en stor porsjon psykadelisk gitarforkjærlighet. Dette tatt i betraktning er det faktum, at Knut Schreiner er ansvarlig produsent ikke noen ting å undre seg over; gitaristen i Turbonegro insisterte på å produsere en plater for The Lovethugs etter å ha hørt dem spille engang. Resultatet av samarbeidet må finne seg i sammenlikninger med The Coral.
”Playground Instructors” samler 11 låter, hvorav middeldelen skiller seg ut som platas høydepunkt. ”Nice out here”, ”You are my bird” (med innsats av hardangerfiddelen) og ”A little bit of something” vever stemmen og instrumente best sammen. ”I must walk alone” klarer det samme. På resten av fulllengderen avtegnes stemmen mot lydbildet på den måten at hver usikkerhet klart legges merke til – noe, som fører konsentrasjonen bort fra de fine melodiene. The Lovethugs er visstnok i slekt med The Coral, men sistnevnte gir i motsetning til nordmennene ingen anledning til å drøfte tanken, om sangeren prøver å komme seg etter en forkjølelse. For av og til river det ordentlig i stemmebåndene. Sjekk: www.rainbowquartz.com

posted by olaf at maandag, oktober 27, 2003


wwoensdag, oktober 22, 2003


Washington – Black Wine EP (Bauta Records 2003)
123456

Bauta Records er en avdeling av TUBA og er fortsatt i sin spede begynnelse. Undertegnende begynner likevel å vise visse drag av utålmodighet – som å trommle med fingrene på bordet, mens hun prøver, mens hun forgjeves venter på at en egen, oversiktlig Bauta-sida utfolder seg på dataskjermen. Plateselskapet ble stiftet i 2002 for å gi ut skivene av Emmerhoff&The Melancholy Babies; Bergenserne la sin egen label på, nyttet tiden for å finslipe tekst-&melodieutkast. Washington fra Tromsø spiller på samme myke gitarstrengen, men vegrer seg å bråstarte ved å utgi et helt album; Black Wine rommer bare fire låter. Dessverre. Fulllengderen (LP´n ”A New Order Is Rising”) ventes tidlig til våren.
Black Wine åpner med ”Have you ever”, en sang Midnight Choir burde ha tatt med på sitt Amsterdam Stranded. ”A 20´s travel guide” kunne - etter min hørsel å dømme - godt tilskrives et nytt Number Seven Deli/Jim Stärk-sideprosjekt. ”Losing you” hadde fått mer oppmerksomhet, om den var med på en av Thomas Dybdahl´s utgivelser. ”Dead men´s choir” ligger nærmest Emmerhoff samt en stor porsjon Cinnamoon og noen deler ”The ghost of our love”. Anbefales å kjøpes før vintermelankolien brister løs.

posted by olaf at woensdag, oktober 22, 2003


wdinsdag, oktober 21, 2003


Don Juan Dracula – Happy Boy EP (Switch Off!)
123456

Synthesizer, II. Smaksnerven sitter i øregangen. Den jubler ikke automatisk over alt som får trommehinnen til å vibrere. Som oftest reagerer den i høyeste måte irritert på synth-lyder. Som forklaring må jeg legge til at det får meg å knytte låten sammen med dårlig 80tallsmusikk. I tankene fortsetter jeg sangene altså stadig med Modern Talking, det eneste bandet på kloden som ga ut flere plater med bare én og samme låt på. Gratulerer, men jeg blir kvalm av det. Heller ikke har jeg klart å overvinne denne automatismen.
Hvorfor liker jeg Don Juan Dracula altså trass i deres navn og yndlingsinstrument? Fordi trommisen beviser at Ziggy Stardust ikke fører et hinsidig liv likevel ? Fordi de oppfyller live kravet om å underholde på en nesten perfekt måte ? På konsertbegivenhetene deres anstrenger Don Juan Dracula nemlig flest mulig klisjeer. Stilig kledd i hvitt (idolgutter kommer til å sprekke av misunnelse!!) avbrytes strofesynginga for å presentere en van-vittig koreografi (som sagt: idolgutter kommer til å sprekke av .......) Om publikummets lune gjenspeiler bandets humør kan det godt hende at de setter fyr på casio´n eller at de hakker gitaren i små stykker. Stor moro så lenge konserten værer, altså. EP´n (5 låter+1remix) kan det nærmes fra flere kanter – sammenlikninger med Bowie, The Ark eller Blink 182 (jada, de hopper forbi når jeg lytter til ”sober”) trenger seg på.
”Vi vil ikke kalle oss selv et casio-popband. Vi er mer rocka enn det”, fastslår DJD i Mute 1/2002. Smidige melodier som oppfordrer til å nynne er likevel i god behold hos dem. Jeg tror jeg har funnet svaret på ovenstående spørsmålet.

posted by olaf at dinsdag, oktober 21, 2003


wmaandag, oktober 20, 2003


Motorpsycho&Jaga Jazzist Horns in the fishtank 10 (Konkurrent)
123456

Voor dat ik deze Cd ga bespreken moet ik eerst twee mededelingen doen.

1. Ik hou niet van Jaga Jazzist
2. Ik hou ook niet van de Konkurrent

Het eerste omdat ik niet hou van louter tetterende trompetten zonder zang en met veel gefreak op de vierkante millimeter

Het tweede omdat een contactpersoon bij Konkurrent ooit zei toen ik een recensie Cd van Ralph Myerz vroeg. Kom maar terug als je groot bent. Maar ik ga niet zo kinderachtig doen als de Konkurrent zelf dus ik zet mijn vooroordelen even opzij.

Maar zelfs als ik dat doe kan ik er heel weinig van bakken. Maar eerst het goede nieuws.
Ik hou wel heel erg van Motorpsycho en in tegenstelling tot veel andere vind ik hun laatste Cd ít's a love cult een parreltje van grote schoonheid. Dit in tegenstelling tot deze Cd het is leuk geprobeerd maar wie zit nu te wachten op dit oeverloze muzikanten gefreak. Vijf nummers waarvan het laatste nummer tristano 20 minuten duurt. Leuk geprobeerd maar de Fishtank kan wat mij betreft voor eeuwig dichtblijven. en dan is met 7 euro De vis toch nog duur betaald!

Ik ga een asprientje nemen en the essential Clash opzetten 20 nummers in 70 minuten zo hoort het en niet anders.







posted by olaf at maandag, oktober 20, 2003


wvrijdag, oktober 17, 2003


Black Metal in Noorwegen een korte schets door :Ronald Eikelenboom

Samen met Polen is Noorwegen één van de grote landen binnen de black-metal scène. Paganisme, en daar vaak uit vloeiend satanisme, viert er hoogtij. In de jaren negentig werd er nog wel eens een kerk in brand gestoken, en ook buitenlanders zijn niet altijd even welkom en worden nog wel eens buitensporig hard aan gepakt. En in juni dit jaar was de Noorse band Svartahrid nog in het nieuws toen de bassist van die band met een verse mensenschedel in zijn handen een feest binnen kwam lopen. Gelukkig wordt er ook nog muziek gemaakt. En laat die maar voor zichzelf spreken.

1349 debuteerde dit jaar met de cd Liberation. Nu geloof ik best dat het voor de band een bevrijding was om na zes jaar zwoegen een full lenght cd op te nemen, maar als luisteraar wordt je er absoluut niet blij van. Alsof er hamster door een gehaktmolen wordt gedraaid, inclusief alle bijgeluiden van die gehaktmolen. Als er in de bio dan ook nog eens juichend wordt gesproken over het feit dat de band al enkele optredens heeft gegeven ben ik helemaal klaar mee. Deze clowns, gekleed in opzichtige leren pakjes met zeer veel ijzeren pinnen daaraan mogen branden in de hel. Getuige hun teksten beleven ze daar nog plezier aan ook.

Nee, dan Dimmu Borgir. Hun doorbraakplaat, Spiritual Black Dimensions, stamt uit 1999, en met elke plaat die de band daarna uitbracht wisten ze de lat weer hoger te leggen. Met hun nieuwste cd, Death Cult Armageddon, is dat ook weer gelukt. Groots, meeslepend en dramatisch. “Allehelgens Død Helveds Rike” is een mooi voorbeeld. Naast de gebruikelijke grunt bevat dit nummer ook verrassend heldere zang. Overigens is dit nummer, samen met “Vredesbyrd”, een van de twee nieuwe nummers in het Noors sinds de band in 1996 besloot om voortaan in het Engels te zingen en zo een groter publiek te bereiken.
Een deel van de cd werd opgenomen samen het Praags filharmonisch orkest. Neem daarbij de heldere productie en de ruime afwisseling in de songs en je hebt een plaat van wereldformaat. Daar hoef je niemand zijn hoofd voor af te klieven.

Ronald Eikelenboom is o.a. medewerker van Kindamuzik en ook gek op Noorse muziek. Ik heb hem gevraagd een gastbijdrage te schrijven voor mijn site.

posted by olaf at vrijdag, oktober 17, 2003


wdinsdag, oktober 14, 2003


Toyen-Did you bring me on national television to tell me this too? (Racing Junior)
123456


Zoals vorige week afgesproken hierbij de bespreking van de volledige Cd van Toyen met de erg lange titel: Did you bring me on national television to tell me this too? Ik was al erg enthousiast over hun Ep Phone Home en mijn enthousiastme ken nu echt geen grenzen meer.
Alleen is het jammer dat ik dit enthousiastme met zo weinig Nederlanders kan delen. En de grote vraag is dan ook rechtvaardig of dat nu aan mij ligt of aan de andere Nederlanders. Ik denk aan beide wij kijken nooit langer dan onze neus lang is en dan meestal wat de media (radio,bladen) ons hapklaar voorzetten. maar goed Toyen dus! elektronica maar dan heel goed in het gehoor liggende elektronica met lekkere beats en oosterse invloeden. Klinkt dit vaag dat is het ook maar wel heel mooi. Dus als je het wachten op de nieuwe Royksopp beu bent ligt hier de plaat die je moet hebben. vraag ernaar bij je lokale platenboer en zegt het voort!

posted by olaf at dinsdag, oktober 14, 2003


wmaandag, oktober 13, 2003


Kim Hiorthoy-Melke(Smalltown Supersound)
123456

Stop! Dit weekend heb ik een nieuwe sensatie ontdekt en zijn naam is Kim Hiorthoy. Na zijn debuut CD Hei uit 2000 is Melke in Noorwegen vorig jaar uitgekomen. De muziek is uniek elektronisch en het lijkt op de rustige stukken van Aphex Twin of Matmos. In zijn dagelijks leven verdient Kim zijn dagelijks brood met het ontwerpen van hoezen voor bijvoorbeeld de Supersilent reeks we hebben hier dus echt met multitalent te maken. De Cd Melke is in Nederlandhier te bestellen en te beluisteren. En zeg niet dat ik jullie niet gewaarschuwd heb. Toppertje in zijn genre.


posted by olaf at maandag, oktober 13, 2003


wwoensdag, oktober 08, 2003


Toyen- presents: ep phone home (Racing Junior)
123456


Toyen een groep uit Oslo haalt zijn inspiratie uit India. Toyen maakt kwaliteitsmuzak en heeft inmiddels in Noorwegen de Cd Did You Bring Me On National Television To Tell Me This Too? uitgebracht hun eerste volledige Cd. Ik moet me hier behelpen met de Ep Phone Home waar zes nummers opstaan waaronder India Pindia,14 pints, One way ticket (back in Bollywood remix),Dodgy Minister en The Girl. Dat ze ook vorig jaar gevraagd door Sony om muziek te maken voor Playstation is niet verwonderlijk want de stuiterende beats lijken me goed bij spelletjes passen. Dat dit een van de leukste Cd's is die ik de laatste tijd heb gehoord is een feit en ik ben dan ook erg benieuwd naar hun eerste volwaardige Cd waarover binnenkort meer.






posted by olaf at woensdag, oktober 08, 2003


w


Lorenzo - is dead (Grammar)
123456

På høyeste tide at postbunken ble oppmuntret av denne platesendingen – ikke å forstå i den betydning at ”Lorenzo is dead” altfor ofte hadde sett solen stige opp og derfor falmet og ble litt frynsete i kanten før den gikk ut av dato. For den ble sluppet for knapt en måned siden. Når året stritter mot sitt vante løp og bytter på rekkefølgen av årstidene, slik at det våres igjen der egentlig høstens mørkning forventes, trenges det fullgod musikalsk ledsagelse.
Teksteheftet tar seg dødsannonsen til hjerte og står hensynsfull fram i svart-hvit; ikke engang den sorte sørge-innfatningen mangler. På baksida er det triste utsiktet glemt til fordel av gatelysflommete byimpresjoner. Formodningen ligger klart i hånden: fargleggingen antyder at det er øyeblikksbilder, ”før” og ”nå”; for Lorenzo hadde nesten gitt seg etter ”Faker´s Lane”-EP´n som håvet inn gode anmeldelser, men ikke penger. Den platekontrakterte framtiden ser derimot med det ferske albumet lysere ut. ”Lorenzo is dead” er første skive ute på Grammar. Innspilt ble den av Oslo/Kristiansund-gutta i Brygga-studio i Trondheim med Lars Lien bak spakene.
Musikalsk orienteres Lorenzo på svunne decennia; referansene til 70tallet er enkelt å spore opp – takket være den ekstra porsjon glam som er strødd over de gedigne popmelodiene. Åpningslåten – radiosingelen ”No more Lolitas” – minner visst i flere takter om Sailors ”A glass of champagne”; trass i det er Lorenzo langt fra å gå for å være tankeløse etteraper. Når det gjelder de mer roligere stykkene hopper mine assosiasjoner over til naboene i The Ark. ”A roundabout way to Venus” eller ”Nobody left to leave behind” kunne gjerne for min del løpe i svenskenes ”Tell me this night is over” uten at stemningen brister.
Det er bare en ting å gjøre: lytt til ”Exit” eller hvilken som helst låt og la deg fenge av dens melodi. ”Lorenzo is dead” – svært vellykket og iørefallende for et debutalbum å være. www.lorenzomusic.no

posted by olaf at woensdag, oktober 08, 2003


wmaandag, oktober 06, 2003


Surferosa – Shanghai my heart (H10 productions)
123456

Det er vel best om jeg innrømmerdet like ved begynnelsen: synthipop tilhører ikke sjangrene som surrer oftest i den antikverte cd-spilleren min. At interessens søkelys så smått er begynt med å sirkle inn f.eks. svenske Melody Club er ikke noe jeg har bedt om. Surferosa kan gjerne kalle musikken sin for trashpop og derved låter som om de oppfiner sin egen bås; i grunnen kan de keyboardtunge melodiene på ”Shanghai my heart” omskrives som synthpop – og ikke noe annet. Plata starter med dens høydepunkt – ”Lucky lipstick”. Den munner ut i søt ettersmak og øker spenningen på hva Zoom-vinneren ellers har å by på. Dessverre innfries ikke forventningene; låtmaterialet holder ikke det ryktet lovde – det blir for jevnt og ensformig i lengden, når den ikke blir gjennomboret av vokalistens sireneskrik. Men kanskje er jeg bare gått lei av å bli påminnet om 80tallet.
Live derimot lokker Surferosa ut av meg en bedre terningskast. Her ligger bandets styrke. Mariann tar jobben sin på alvor og fronter til hun stuper. Yeah Yeah Yeah´s Karen O. må passe seg om hun ikke vil sakke akterut.



posted by olaf at maandag, oktober 06, 2003


w


Salvatore-Tempo (Racing Junior)
123456

Salvatore maakt instrumentale uitbuikmuziek op zijn Noors. Het hoesje laat een desolaat landschap zien met een tekening van een vage fjord in een sneeuwlandschap. De nummers zijn dromerig en hebben titels als Rockefeller 2, Rockefeller 3 en tempo. Dit is mooie documentairemuziek of filmmuziek maar dan wel bij een goede film. Salvatore zal het ook goed doen in een ultra-hip restaurant of strandtent. Maar dan moet je er wel bij zeggen dat lounge helemaal uit is en dat Noorwegen hipper is dan hip. Want mensen zijn net schapen als er een hip schaap (meestal een Engels schaap!) over de dam is volgen er meer. Tot die tijd zegt het voort! Salvatore is geweldig! en tempo graag!

posted by olaf at maandag, oktober 06, 2003


wdinsdag, september 30, 2003


The Jessica Fletchers – Shelter, Wien, Österrike, 27/09/2003

En god idé – å ikke sette karakter på konsertopplevelser, der inntrykket hos den anmeldende lytteren er enda mere subjektiv og påvirket av ytre tegn og omstendighetene (om ikke snakke om alkohol!!!!).
Siste lørdag æret The Jessica Fletchers kakebyen med sin opptreden. Jeg var spent som nesten aldri før (herved ser jeg bort fra Kaizers-raseriet, der ti av mine årringer – minst - forsvant i løse luften, etter måten jeg oppførte meg på å dømme) om de kunne innfri mine forventninger. To ganger fikk jeg oppleve dem live – på Øya i år og den gang, da Zoom-turen holdt til på So What! i Oslo. Sistnevnte konsert som tok til i fjor mars ( felleskap med Surferosa og Camaros) var begynnelsen på et – som det ser ut – langvarig forhold; kjærlighet ved første lyden, så å si. At jeg var innblandet i ”få dem hit”-prosessen forminsket ikke akkurat nysgjerrigheten angående om hvor mange vil møte opp mon tro .... og hvor mange derav jeg kjenner med navn. Uten tvil er den underjordiske Shelter skreddersydd for perfect pop´n´roll fra Drammen Rock City (husk: hver norsk by kaller seg for Rock City). Det syntes ikke minst de ca. 140 østerrikerne, som ristet føtene i takt foran scenen. Ikke så verst for en medial hittil nå fornektet band. Unødvendig å tilføye at ingen forlot kjeller´n utilfreds. Om pekefingeren så absolut må rettes på en svakhet, ligger den i det faktum, at det hele endte etter 15 låter. Tatt i betraktning at det bare var andre konserten for webmaster´n bak tangentene må jeg vel nøye med det.
The Jessica Fletchers puster liv i sekstitallets melodier uten å komme i knipen å bli tatt for en sjeleløs avstøpning. Enda innflytelsen av Kinks eller Zombies m.fl. kan oppspores, klarer Jessicas lettvint å presse det i sitt eget lydbilde. I løpet av konserten hoppet de mellom ”What happened to the?” og ”(come on)it´s only nine”-EP´n. Det hele ble pisket opp med flere uutgitte låter, som merkelig nok klodde seg sterkest fast på hjerne. Vi får bare håpe at det oppstår ingenting som er til hinder for dem på vei til studio´n.

posted by olaf at dinsdag, september 30, 2003


w


Cinnamoon – Cinnamoon (HoneyMilk 2003)
123456

Trio´n som gjerne utvides med gjestemusikere (les framfor alt Gaute Tønder fra Pilate) vil ikke settes i et bestemt bås. Likevel underordner de den mørke-lengtende lydflommen på albumdebuten; den godkjente betegnelsen er ”depro”, visst lånt fra Nick Cave og The Birthday Party. Genreoppfinnelsen framstiller i og for seg et forsøk på å unngå klassifiseringa som Madrugadaavstøpning på heltid, med vedlagte forkjærlighet for country. Anmeldeser har et vanskelig liv foran seg om de kutter ut sammenlikninger med nasjonale salgsgaranter. Madrugada byr av alle vanligvis mistenkte – Motorpsycho, Røyksopp eller DumDum Boys – på de meste berøringspunkter. Tilsynelatende. Countryinnslaget kan gjerne tas med i oppramsinga – bare lytt til påfylllåtene på Dead End Mind-Ep´n. Til felles er at sangene blir preget av hvordan stemmen makter å drive melodieføringen videre. Som Sivert Høyem i Madrugada skjønner Joakim Åkerstrøm seg på å trollbinde med sin varierende steminnsats: Det finnes øyeblikk, der vokalen forstummer (på sitt beste utfoldes dette trekket på ”Dry” og ”No shame”, der lytterens åndedrag kopples til stemmintensiteten av både lead&backing vocals til den i ytterkanten rett og slett holder opp med å puste får ikke å ødelegge eller søle på den sårbare finheten) for å stoppe opp den ellers flytende framføring, som er grunnmalt i melankolisk varme jordnære (direkte hentet fra ørkenen) farger. Grunntonens beroligende virkning forstyrres i ny og ne med hensikt på en mer oppskakende måte, der låter som ”river black&rock full” slipper fortvilelsen løs og smertens uttrykk inn. Senest etter første omgang blir det klart at ethvert forsøk på å sammenlikne Cinnamoon må få et anstrengt og fornærmende drag over seg. Her er det snakk om en klassiker, som ikke sliper av med tiden men derimot vinner pregnans hver gang den blir satt på. Info: www.honeymilk.no

posted by olaf at dinsdag, september 30, 2003


wvrijdag, september 26, 2003


Bigbang en Midnight Choir – Harmonie, Bonn,Duitsland 11-9-03

Een concert waar ze in Noorwegen jaloers op zouden zijn, deze avond in de kleine Harmonie in Bonn. Bigbang heeft een pauze ingelast in hun thuisland, maar trakteren de Duitsers (en later die week de Nederlanders in Amsterdam) op een avondje onvervalste rockmuziek. En dat samen met het rustige Midnight Choir, een band die inmiddels een redelijke following heeft opgebouwd in Duitsland. Op uitnodiging van WDR Rockpalast en in het kader van het Crossroads-festival zijn beide toch zeer van elkaar verschillende bands naar Duitsland gekomen, waar ze 3 jaar geleden ook samen getourd hebben. Dit betekende 4 camera’s op en voor het podium en 2 achterin de zaal. Zet je videorecorder maar vast klaar voor 26 oktober!
Bigbang had de eer het publiek wakker te schudden. Deze band kan in mijn ogen weinig fout doen en leverde een oerdegelijke show, waar zoals gewoonlijk de energie van af knalde. Het rock-, soul- en blues-trio wilde duidelijk laten zien wat ze in huis hadden voor de Duitse camera’s. Zanger/gitarist Øystein Greni schuifelde en spartelde glimlachend over de bühne alsof het zijn laatste concert zou zijn en drummer Olaf Olsen moest een cameravrouw wegduwen, omdat ze in de weg stond bij zijn explosieve werk. Het meest verrassende moment in de show was een akoestische versie van Old People, een b-side, die met piano een mooi rustpunt vormde in de set. De afsluiting was ook wonderschoon akoestisch, maar niet voordat de band zichzelf en het publiek tot de pijngrens dreef met een oorverdovende versie van Better Than Before. Nu moest Midnight Choir wel heel erg zijn best doen om te overtuigen.
En dat lukte ze uitstekend. Voor het eerst in jaren hadden ze een drummer meegenomen. In de persoon van Lee Harris van Talk Talk niet de minste. De contrabas zat ook in de bagage en samen met een sferische aankleding van de bühne (veel kaarsen, rode rozen, diverse atributen) maakte dit dat het concert klonk als een klok. Niemand had Midnight Choir ooit zo zien rocken. Enkel aan het begin en einde werd het tempo naar beneden bijgesteld. Hulde. De soms wat doelloze, dwepende muziek kreeg eindelijk ballen. Alle highlights van hun discografie kwamen voorbij, met October 8, Bayview en Amsterdam Stranded als persoonlijke hoogtepunten. Binnen al dit moois was de grootste verrassing toebedeeld aan liedjesschrijver Al DeLoner alias Atle Bystrøm die een zeer ingetogen soloversie van Mrs. Donald bracht. Het publiek was overduidelijk voornamelijk vanwege MC naar de Harmonie gekomen, en dat wist de band te waarderen. Rozen vlogen heen en weer en de band werd voor 2 toegiften teruggevraagd.
Deze Norwegian Night was een groot succes en beide bands waren in hun element. Gek is het dan om te horen dat MC het al een half jaar zonder vaste bassist Ron Olsen stelt, omdat hij verdwenen is en ze niet weten wat er met hem gebeurd is...

(check www.rockpalast.de en www.3sat.de voor de exacte data)

Zeromancer en Delaware – Live Music Hall, Keulen, Duitsland 18-09-03

Het Noors-Amerikaanse vijftal Zeromancer heeft een nieuw album (Zzyzx op WEA Germany) en dat werd gevierd met een optreden in Keulen. Delaware uit Drammen had de eer te openen. De link Delaware – Zeromancer is makkelijker dan je zou denken, want Zeromancer-zanger Alex Møklebust heeft zich in het verleden dienstbaar gemaakt als producer voor de eerste demo-cd van Delaware. Een verdwaalde enkeling was gekomen om deze band aan het werk te zien, maar ze kregen genoeg bijval, hoe zeer beide bands ook muzikaal verschillen. De drummer had duidelijk wat aan restyling gedaan om niet teveel uit de toon te vallen bij het donker gekleede publiek. Iedere openingsband moet het natuurlijk doen met een sobere aankleding en dat was vanavond niet anders. Dit kon de band niet deren. De melancholische popsongs (zie recensie elders op Norenhoren) rockten live genoeg om hier en daar een teen te doen opwippen. Als eigen hoofdact doet Delaware het beter, met een zeer professionele lichtshow. Maar ieder zieltje telt, en die hebben ze wel een paar gewonnen deze avond.
Zeromancer liet de spanning hoog oplopen door eerste een film te tonen waarop de band in een cabrio door de Amerikaanse dessert cruist (de naam van het nieuwe album Zzyzx is ook de naam van een plaatsje tussen Las Vegas en San Francisco). In de film zien we ze aankomen bij de Live Music Hall (dan toch in een tourbus) en we volgen ze tot op de bühne. Grappig idee. Wat volgt is een heel degelijke show, met een gestylde band die langzaam op gang komt, maar weet wat ze doet. Hun mix tussen trash, industrial, monumentale pop en catchy refreinen werkt goed. Drie bandleden komen van het legendarische Seigmen, dat midden jaren ’90 een paar klassieke cd’s maakte, in het Noors en Engels. Hoogtepunt voor ondergetekende was dan ook het moment waarop zanger Alex een paar zinnen in het Noors zong uit een Seigmen lied. Zeromancer haalt in mijn ogen zelden het niveau van Seigmen, maar het is inmiddels ook een heel andere band geworden.
De videowand bleef met visuals gedurende het hele concert in gebruik en werd zelfs gebruikt voor een karaoke-versie van Clone Your Lover. Bij de afsluiter Famous Last Words werd men via video opgedragen de aanstekers erbij te pakken. Je moet houden van dit soort vertoon, mijn liefhebberij is het niet, maar de band wist veel sympathie op te wekken. Bassist Kim Ljung was zelfs zo eerlijk te zeggen dat ze bang waren geweest dat de grote zaal leeg zou blijven.
De grote show van Zeromancer deed die van Delaware natuurlijk verbleken, maar beide bands deden waar ze goed in waren. Melancholische popliedjes spelen en uitpakken met trash-pop. Een geslaagde avond.

Wouter de Jong

posted by olaf at vrijdag, september 26, 2003


wdonderdag, september 25, 2003


Lorenzo-The faker's lane EP (Rec 90)
123456

Het best bewaarde geheim uit Oslo heet Lorenzo. Hun debuut Cd Lorenzo is dead
is sinds 18 augustus uit in Noorwegen. Lorenzo heeft goed naar de Beatles en David Bowie geluisterd en zanger Stein Bjercke klinkt ook als de jonge Bowie ten tijde van Ziggy Stardust.

The faker's lane is een EP met vijf nummers waarvan twee nummers A roundabout to Venus en Faker's Lane ook op Lorenzo is dead staan. Toch is deze EP zeker de moeite waard vooral de nummers with an A-bomb on the wall en in this room zijn van een tijdloze schoonheid. Voor meer info over Lorenzo kijk je hier

posted by olaf at donderdag, september 25, 2003


wwoensdag, september 24, 2003


Rebekka-Neophyte (Kirkelig Kulturverksted)
123456

Rebekka Karijord (26) is een multitalent want naast muziek maken is zij ook actief op het toneel en bij de Noorse televisie. Haar stem is een kruising tussen die van Bjork en Anja Garbarek. Neophyte is haar debuut en is een bijzondere Cd. De combinatie van knisperende elektronica en een geweldige stem is niet bijster orgineel.Maar toch is Rebekka geen Bjork kloon en zingt ze zelfs beter als het dwergje uit IJsland. Als goede dramatische muziek als Bjork en Goldfrapp je kopje thee is dan is dit een heel goed Noors alternatief kijk voor meer info over Neophyte hier



posted by olaf at woensdag, september 24, 2003


wmaandag, september 22, 2003


Jaga Jazzist-The Stix (Ninja Tune/Zomba)
123456

The Stix is al sinds dit voorjaar uit in Nederland. Live hebben ze veel indruk gemaakt op veel Nederlandse concertgangers. Ik heb hem extra lang laten liggen omdat ik niks met dit genre heb.
O.K. zoals veel jazz muziekliefhebbers draai ik ook ooit wel eens een mopje Kind Of Blue van Miles Davis en ik ben Nils Petter Molvaer met zijn melancholieke trompet ook wel gaan waarderen. Maar met het gefreak op de The Stix heb ik helemaal niks. Ik mis echt een stem en ook mis ik ritme.
Het is daarom geen dansmuziek en geen luistermuziek. Geen vlees nog vis. Het is uitbuikmuziek voor freaks en muzikanten die geilen op de perfecte technische beheersing van de blaasinstrumenten. Een tip laat Felix Da Housecat of Gotan Project de boel net zo opleuken als ze met die saaie deuntjes op Verve Remixed 2 hebben gedaan. Dan is er nog hoop voor Jaga Jazzist maar tot die tijd.Don't believe the hype

posted by olaf at maandag, september 22, 2003


wdonderdag, september 18, 2003


Osito Records presents (Osito Records)
123456

Osito Records uit Oslo is een label met een neusje voor bijzondere muziek. Je zou het de Excelsior van Noorwegen kunnen noemen. Op deze verzamel CD staan de vijf paradepaardjes van Osito keurig op een rijtje'. La Mascara Snake bijvoorbeeld en Cerrato die met de twee nummers
Don't hide your face en Clumsy een ijzersterke indruk achterlaten, want hun muziek is volstrekt uniek en niet te vergelijken met enige andere band uit Noorwegen of daarbuiten. Wat alle bands van Osito (Alpine those Myriads,Cerrato,Magic Pillows,La Mascara Snake en Daisy) wel hebben is die unieke eigenzinnige combinatie van oorspronkelijkheid,eigenzinnigheid en talent.Bijvoorbeeld ook Alpine Those Myriads! het is me een raadsel waarom deze groep niet veel bekender is in de rest van Europa. Want een track als Love is a facist intervention met gesproken woord van Daniel Johnston is geweldig en uniek. Het is een kruising tussen Beethoven,David Sylvian,Radiohead en Charlie Parker maar dan toch nog anders. Ook Daisy met the waltzmeister en de door mij al vaker geroemde Magic Pillows met Her sunlight trap en Bells zijn geweldig goed op dreef met nieuwe nog betere versies van oudere nummers.
Maar nu even geen woorden maar daden bestel deze bijzondere Cd hier en je krijgt een Cd met 10 tracks zo bijzonder en goed dat je van spijt je haren uit je hoofd trekt als je het niet doet. (en als je geen haren hebt trek je aan je oren, maar dit terzijde)


posted by olaf at donderdag, september 18, 2003


wwoensdag, september 17, 2003


The Graves – Amazing Graves (Big Dipper Records)
123456

Om noen spurte meg om å liste opp mine yndlingslabel, var Big Dipper sikkert blant de første navn jeg kom i hug. Enda jeg ikke skjønte med det samme at det skjules en label bak butikken du aldri burde stikke innom om du allerede har overanstrengt tålmodigheten av ditt kreditkort. Det leder bare til alvorlig nøling, sjelekvaler eller forandring på kostholdet – brød og vann strekker jo til, egentlig ......
The Graves klarer å forstyrre med sin EP på jakt etter dansegulvfyllende låter det rolige inntrykket Muzzlewhite, Minor Majority og Reverend Lovejoy har etterlatt seg. ”Amazing Graves” setter i gang med den sprudlende ”Daytime lover”. Den som ikke i det minste tippevipper med tærne (om du spør meg er ellevill hipp-shacking en langt mer naturlig reaksjon) må være døy eller ... nei, det flere forklaringer jeg kunne godta finnes ikke. På ”I wanna do it again” får Thomas Haaland tøye sin røst inntel det mørkeste og kuleste hjørnet. Amazing Graves – kort og godt sagt: Groove on, da!
Info


Bernadette Karner


posted by olaf at woensdag, september 17, 2003


w


Bulldozer – Mad Dog EP (Monogram Records)
1,523456

Platekompaniet klarer hver gang å ta knekken på det jeg lover meg sjøl “en gang for alle” like ofte som jeg ankommer til Oslo: å velge nøye hvilke skiver skal med og belaste både visakortet og kofferten. Helt unødvendig, å artikulere slik et formål, jeg kommer til å gå meg vill i kampanje/tilbud-hjørnet uansett, der alt tas med som stikker fram på en eller annen måte. Bulldozer Epn havnet på kvitteringen pga. de buete cover-bokstavene i oransje, som over- og undertitler en kinesisk drage – et bilde, som godt kunne være kalkert fra et instant-noodles-lokk. Alt det tatt i betraktning forventet jeg noen 60talls retrorockpopgreier av den mer psykedeliske måten – så feil underbevisstheten kan ta!!! Jeg vil ikke fornekte at Bulldozer faktisk kan traktere sine instrumenter; på min Cdhylle er de absolut feilplassert. Gjennom dette fire-låters-opptak sanser jeg ikke noe enestående. Gnisten slukner før den kunne spres. Overrasker meg ed tanken at jge burde sette på WE for å jevne ut med noe som sitter omtrent på samme tunge gitar-bås, men derimot fenger hørslen. Navnet burde varslet meg – Bulldozer planerer min vilje å høre på inntil den finner stopp-tasten. ”Where the wind blows” går på langsommere takter, men da er det allerede for sent for å få musikksansen snudd til fansiden. Nei, noen ”Sweet sensation” er den ikke for meg – hverken det ene eller det andre. Den likeglade vokalen drukner i gitarspillet. Og sjøl om jeg har følelsen av ”det lover jo et eller annet” i noen takter, forandres ønsken til skuffelsen over ensformigheten.

posted by olaf at woensdag, september 17, 2003


w


Bigbang – Radio radio tv sleep
(Warner Music Norway)

123456

Så har Oslo-trioen Bigbang endelig kommet med et (dobbelt)album alle har ventet på! Radio radio tv sleep har blitt en live-plate som for første gang uttrykker spillegleden og energien de er så kjente for i all sin prakt. For Bigbang er først og fremst et utrolig bra liveband, med Øystein Greni på gitar og vokal som strålende middelpunkt og Nikolai Eilertsen (bass) og Olaf Olsen (trommer) som gudbenådet rytmetandem. Deres energetiske blanding av rock, blues og soul låner seg best til live-formatet.
Radio radio tv sleep består av to cd’er, en akustisk, en elektrisk. Platene ble tatt opp på forskjellige steder i Norge hvor bandet enten spilte 2 konserter på rad eller kombinerte et akustisk og et elektrisk sett i ett. Den positive responsen etter deres første akustiske opptreden i Oslo i 2001 har de heldigvis tatt til hjerte og nå gjort en plate av.
Cd 1, den akustiske, er Bigbang i en form vi ikke kjenner så godt fra før, men herregud som det funker. Øystein Greni og co. klarer å suge mot seg oppmerksomheten med klare, stillferdige versjoner av elektriske låter og akustisk material som har fått mer dybde og variasjon. Tre nye låter er med på denne skiva, Lights go out, Cry right og en Steve Winwood cover Can’t find my way home.
Cd 2 er elektrisk og på mange måter en slags Greatest Hits, selv om bare Girl in Oslo er en hit i den forstand. Mye av materialet som presenteres her har bandet spilt live i mange år. Sånt sett byr ikke denne cd’en på noen overraskelser, men for første gang låter det meste som det skal. Det rocker, det ruller og er forholdsvis enkel i uttrykket, med gitar, bass og trommer. Og akkurat her ligger et lite problem: av og til blir det litt for bråkete og en-dimensjonal. Dette er egentlig en selvfølge på live-plater, for vi kan ikke se bandet spille, så hardt vi enn prøver. Det visuelle høydepunktet får vi dessverre ikke med på cd: Girl in Oslo med 5 (!) trommesett og blåsere.
Radio radio tv sleep er Bigbang i blodform. Rock’n’roll rett ut og vakker akustisk melankoli. Men det kan bli bedre enn dette. De siste studio-utgivelsene viser et band i stadig utvikling, som stadig utvider instrumentasjonen og med erfaringene de har samlet med denne plata skal den nye (som har fått arbeidstittelen Sound on sound) bli et nytt høydepunkt. Til jul kommer det en DVD.

info

Delaware - ...and everything reminds me
(Columbia)

123456

Het stoplicht springt op rood, het stoplicht springt op groen; in Drammen is altijd wat te doen. Maar dit slaperige voorstadje van Oslo veranderde een paar jaar geleden ineens in Drammen Rock City! met de komst van onder andere //delaware. Dit viertal timmerde zoals iedere andere band aan de weg met een demo-cd en wat optredens en werden daardoor opgepikt door Sony Duitsland. Je kunt ‘t slechter treffen. En zo is hun langspeler ...and everything reminds me eerst in Duitsland en een paar maanden later in Noorwegen uitgekomen. Sony... ja logisch. //delaware brengt songs vol pathos en een beetje kitsch in een radiovriendelijk formaat, evenzo zondoorstoofd en romantisch als de cover van de plaat. Manic Street Preachers en Placebo zijn een paar vage referenties. Zanger Richard Holmsen herinnert ook nog eens aan a-ha’s Morten Harket en William van de Poor Rich Ones met zijn zuivere, hoge stem.
Aan leuke en mooie melodieën ontbreekt het niet. //delaware verstaan hun vak en leveren ook een zeer professionele liveshow. Sommige songs beklijven, sommigen blijven ergens steken, ergens ontbreekt het aan diepte en variatie. Tekstueel grenzen enkele liedjes aan kitscherige simpelheid, of drukken juist gevoelens uit op een manier die iedereen kan begrijpen, het is maar hoe je het bekijkt. Everything sometimes, Crevice en Last night bijvoorbeeld zijn goeie popsongs, maar voor een heel album is dat net niet genoeg.

Info

John Doe – Rastløs rock’n’roll
(Dead Letter Records/Johndoe Records)

123456

Rusteloze rock’n’roll, dat is precies waar John Doe uit Trondheim voor staat. In het Noors en het klinkt nog verdomd goed ook. Kaizers zijn daar natuurlijk het ultieme bewijs van, maar al te zelden lukt het een band om in het Noors geloofwaardig over te komen. Op deze EP jassen John Doe er in een kwartiertje 5 puntige songs doorheen die stuk voor stuk een eigen karakter hebben en nooit de goede melodie uit het oog verliezen. Want dit is niet de vuige rock’n’roll waar een Turbonegro of een Gluecifer voor staan. Melodie en scherpe teksten over het leven in de stad staan voorop. Ben benieuwd hoe hun net bij Columbia/Sony verschenen album Ja takk til trøbbel klinkt.

John Doe website

Wouter de Jong


posted by olaf at woensdag, september 17, 2003


wdinsdag, september 16, 2003


Noren Scoren Prijsvraag!

Ik heb deze week een prijsvraag op mijn weblog. Ik heb vijf vragen en van jullie vijf antwoorden nodig. Je kunt als je de antwoorden goed hebt een Noren Horen Cd pakket winnen met daarin vijf gratis Cd's van;

Beezewax-Oh Tahoe
Cinnamoon-Cinnamoon
Home Groan -The cream of the crop
Wunderkammer-The sun was setting behind
Crash-young Boy/can help you through your exams and more

Als er meer mensen zijn met vijf goede antwoorden telt de eerste inzender.
Zaterdag maak ik de uitslag op mijn site openbaar.

1.Hoe heet de zanger/gitarist van Wunderkammer?
2.Wat is de eerste Cd van Home Groan?
3.Uit welke plaats komt Cinnamoon?
4.Op welk platenlabel is Oh Tahoe van Beezewax in Noorwegen uitgebracht?
5. Wat is het adres van de crash website?

Je kunt je vijf antwoorden mailen naar Olaf Molenaar
De winnaar krijgt de vijf Cd's volgende week zo spoedig mogelijk thuis gestuurd.


posted by olaf at dinsdag, september 16, 2003


w


Home Groan-the cream of the crop
123456

Home Groan staat al weken erg hoog in de Noorse moordlijst van Panorama en ik probeer al de hele week te doorgronden waarom in hemelsnaam? O.K. je hoort een gemakkelijk in het gehoor liggende deuntjes waarmee je rond het kampvuur hoge ogen zult gooien. Maar verder? 16 nummers waaronder een duetje: leaving this world en zo kabbelt het langzaam door tot de afsluiter talking to myself Hoe je deze muziek noemt Countrypop?, The Eagles?,Sixteen Horsepower met prozac? ik weet het niet maar wat ik wel weet is dat ik nooit iets mee gehad met dit genre. Te zoet,het schuurt te weinig en is mij te eentonig. Maar als jij wel hoge ogen wilt gooien bij het eerstvolgende kampvuur koop dan deze Cd want hij is inclusief een meezing boek met teksten en meegeleverde gitaarschema's klik hier voor meer info.

posted by olaf at dinsdag, september 16, 2003


w


Popium – Permanently high (MNW)
1234,556

Det gikk meg ikke hus forbi at dette albumet allerede ble utgitt i fjor. Derimot fristet den en god tid sin tilværelse nederst i platebunken. Thomas Alkärr dagdrømmer i Mute 2/2002 om en felles rockeopera-prosjekt av Frank Hammersland, låtskriveren i Popium og Pål Waaktaar (Savoy, A-ha) – og sjøl om det bare forblir en antagelse og fanbasert anmodning som vi neppe får høre noe av, er jeg sikkert på om at resultatet ville ta vare på jevn melodiføring som foreliggende skive. Ikke noe å være redd for, altså.
Det er den andre langspiller i Popiums diskografi som bedømmelselyset er rettet på. Permanently high er full av enkelt tilgjengelige melodier med høy nynnefaktor for det er noe fortroligt ved dem uten at lytteren blir plaget av det bitre ”nå koperer de den hhv. har stjålet fra den”-ettersmaket. Bare én låt som ikke fløt ut av Frank Hammerslands pen er tatt med – en versjon av Kiss´ ”Deuce” – den funker bra der den står. Ellers trenger gruppe ikke særlig til fremmede hjelpende hender; unntaket er ”Beautiful thing”, en duet med Christine Sandtorv fra Ephemera og en sjelden perle av en ”smil fordi du er i god humør”-låt. Hennes stemme lyder grovere og virker røykbehandlet, sammenliknet med skivene av hennes eget band. Akkurat derfor greier du ikke å motstå oppfordringen om ”so keep on dancing now”. En små og ubetydelig ting jeg ofte likevel legger merke til – utlendingen jeg er – rart (eller kanskje ikke i det hele tatt), men selv om tekstene blir sunget på det mest korrekte engelsk noensinne som er mulig å få innprente seg – når det gjelder nedtellingen tyr Nordmenn til morsmålet (som her på ”sunshine all over”) popium

posted by olaf at dinsdag, september 16, 2003


wmaandag, september 15, 2003


Check ook eens mijn andere site over Noorse muziek! www.20six.nl/olafmolenaar

posted by olaf at maandag, september 15, 2003


wvrijdag, september 12, 2003


A-ha - Lifelines (Warner Music)
123456

'Lifelines' is het zevende album van deze Noren. De groep bestaat dit jaar 20 jaar en klinkt niet gedateerd of stoffig zoals je zou verwachten met een band die groot is geworden in de jaren '80. Dit album is het vervolg op hun comeback met het album 'Minor earth/Major sky' uit 2000 na zeven jaren stilte in de jaren '90. Waar dit vorige album nogal wat steken liet vallen (vooral wat productie betreft), is 'Lifelines' een grote stap voorwaarts. Dit is kwaliteitspop waaraan eindelijk alledrie de leden een uitgebalanceerde bijdrage leveren. De verschillende schrijverspennen zijn desondanks duidelijk te onderscheiden. Het album is geproduceerd door een aantal gerenommeerde namen (o.a. Stephen Hague (Pet Shop Boys), Ian Caple (Tindersticks) en Tore Johansson (Cardigans)), wat toch een verrassend consistent beeld oplevert. De jaren '80 flirt van 'Cannot hide' en het Pet Shop Boys-achtige 'You wanted more' vallen op het eerste gezicht wat uit de toon, maar maken het album tegelijk heel divers. Paul Waaktaar-Savoy was van oudsher de liedjesschrijver en staat nu voor 6 van de 15 stukken. Hij heeft zich in de stille jaren beziggehouden met zijn eigen band Savoy. Zijn kwaliteiten zijn duidelijk gegroeid in die tijd. Hij brengt daarmee gelukkig de gitaar naar A-ha, die toch te vaak ontbreekt. Opvallend is ook zanger Morten Harket, hij zingt met meer soul en diversiteit in zijn stem dan voorheen.
A-ha is natuurlijk allang niet meer zo relevant als voorheen, maar dat doet niets af aan de kwaliteit dit nieuwe album. Opmerkelijk is dat de band na één week op nummer 1 stond in Noorwegen en Duitsland en in Nederland voorlopig geen potten kan breken. In muziekblad Oor werd dit mooi omschreven als de Depeche Mode-status: overal groot, behalve hier.
www.a-ha.com

Wouter de Jong


posted by olaf at vrijdag, september 12, 2003


w


Ricochets – The ghost of our love (White Jazz)
12345,56

”The ghost of our love” fortsetter der Ricochets gikk i oppløsning etter deres debutplata ”Slo-mo suicide” i 2000. Vemodig rock, som tar tak i nervestrengene for så langsomt og grundig å feste grepet. Den blir levert ut av garasjen, men denne gangen ble den litt mer matet med blues. Javisst, damene har voldt Trond Andreassen mye vondt - eller i det minste er det inntrykket du får på ”The ghost of our love”. Egentlig trenger du ikke engang sette på platen og høre på den en omgang for å trekke denne slutningen; det holder med å ta coveret nøyere i øyesyn, der Ricochets er innhyllet av den store mørke. Svart er jo depresjonens favorit, så klart. Den usynlige lyskilden klarer såvidt å skjære ansiktene til trio´n ut av tungsinnet (Det ville blitt en fin kåpe av tapetet i bakgrunnen, forresten.). Svært alvorlige, allesammen. Trond stirrer tankefullt framfor seg, med smerten i blikket som om han har prøvd å lege det sårete hjertet sitt med alkohol, men ikke lyktes i det. Heller ikke lytteren slipper unna med likevekten i behold, om han uforsiktig nok la seg fange av drivkraften bak melodiene (Nobody around, Cheater at heart) – en ting, som i og for seg ikke er til å unngå. Følg Ricochets til depressive side of town og skrik fortvilelsen fra sjelen. Sånn skal det gjøres. www.ricochets.net

Bernadette Karner

posted by olaf at vrijdag, september 12, 2003


w


Morten Abel - I'll come back and love you forever(Virgin Records Norway)
1234,556

Morten Abel zou je de enige echte popster van Noorwegen kunnen noemen. Hij maakt al 20 jaar muziek met verschillende bands, waaronder Noorwegens succesvolste band van de jaren '90 The September When. Zijn soms excentrieke gedrag is ongewoon voor Noorse begrippen en hij heeft zelfs het Spektrum in Oslo tweemaal uitverkocht, iets wat normaal voorbehouden is aan artiesten als Eric Clapton of Britney Spears.
Dit is zijn derde soloalbum en is al meer dan 100.000 maal verkocht in Noorwegen en dat staat voor dubbel-platina status in zo'n klein land. Het is ook duidelijk zijn beste soloalbum. Op eerder werk ontbrak het soms aan een goeie melodie en uitvoering. Nu is dat prima in orde, al blijft hij af en toe wel erg veel geluiden toevoegen, iets wat soms stoort. Hij klinkt eigenlijk het beste alleen met zijn gitaar en laat hij dat nou juist op dit album niet doen. Dat is jammer. Dit is degelijk werk van Abel, al blijf ik terugverlangen naar de dagen met The September When.

website Morten Abel

Wouter de Jong



posted by olaf at vrijdag, september 12, 2003


w


Kurt Nilsen-Kurt Nilsen (BMG)
123456

Kurt Nilsen is de Noorse Jim of Jamai in ieder geval komt hij uit de Noorse editie van Idols het bakvissenprogramma van RTL 4. Kurt is net als Jamai een klein mannetje met een kittig kuifje.
Alleen heeft hij geen hippe bril zoals Jamai. Wel is hij heel populair en zijn er talloze fanpagina's over hem op het internet te vinden bijvoorbeeld hier . Maar goed de muziek, ik moet zeggen het valt me niet eens tegen. Kurt Nilsen heeft een goede stem de nummers liggen prettig in het gehoor en ze zijn bovendien door hemzelf geschreven. Alleen de cover ordinary world van Duran Duran is volstrekt overbodig. Wat overblijft zijn 11 aardige liedjes niet meer en niet minder.

Olaf Molenaar



posted by olaf at vrijdag, september 12, 2003


wdonderdag, september 11, 2003


Ai Phoenix-i've been gone-letter one(racing junior)
123456

I've been gone-letter one is het vierde studioalbum van het vijftal uit Bergen (het lijkt wel of iedere Noorse band uit Bergen komt!) .Na Film(1998) The driver is dead (2000) en Lean that way forever(2002) is i''ve been gone: letter one een logisch vervolg op de drie voorgangers.
Stemmige pop met meerstemmmige zang zonder veel uitbarstingen. Gisteren toen de regen hier met bakken uit de hemel viel heb ik deze Cd op de herhaling gezet en tien keer achter elkaar gedraaid. Dat paste wel bij elkaar die regen en Ai Phoenix.(Bergen is de meest natte stad van Noorwegen) Maar om nou te zeggen dat me veel van deze Cd is bijgebleven nee. De regen weet ik me beter te herinneren. Het kabbelt voort het stoort niet maar maakt me ook niet amechtig van opwinding. Het is er gewoon net als de regen. Soms heb je het nodig en soms kun je het missen als kiespijn. Als je meer info over Ai Phoenix wilt lezen klik dan hier


posted by olaf at donderdag, september 11, 2003


w


Arthur! – Latvia/The dark side of Tjensvoll-EP (Kari Recordings)
123456

Irritasjon!!!! Irritasjon!!!! Prinsipielt har jeg noe imot anmeldelser full av sammenlikninger. Det er jo fint når noen har lært sin musikkhistorie utenat, helt ned til sideprosjekten av sideprosjekten (det har forresten ikke jeg gjort). Oppramsinga av navn er derimot lite til gagns for meg når det gjelder å danne meg et bilde av hva som kan forventes av platen. Om jeg leste telefonkatalogen istedenfor ville det være det samme. Og så Arthur! Irritasjonen her begynner ved åpningslåten (deres andre utgivelse etter Randaberg-EP´n, som kom i 2001) – plutselig føler jeg behov for å sammenlikne stemmen. Hvem minner meg vokalisten på? Spørsmålet surrer rundt og rundt og rundt.... uten at jeg finner en løsning på det. Damon Albarn med halsbetennelse som kjeder seg i hjel i ørkenen? Enda gitarer skrangler i vei her og der, er ”Latvia” med sine hyppige forandriger på rytmen temmelig orgeldominert. Den kunne godt deles i to låter - nok særpræg for begge deler. ”we went to Latvia og we went *skingreskrik* swimming”. Okay, okay. Jeg stoler på dere - det må virkelig ha vært gøy der, burde dra dit sjøl. Låt no. 2 (som er mer helstøpt enn forgjengeren), irritasjon no. 2 – denne gangen gjelder det emnet. Talkshowdronninger burde glemmes, ikke hedres. Ikke minst Ricki Lake. Låt no. 3, irritasjon no. 3 - om jeg har hodetelefonen på) – her vekker begynnelsen erindringen på barnehagen, der jeg ble testet om jeg var hørselskadd ved å si ifra om jeg hører lyden med det ene eller det andre øret. Etter instrumenalen å dømme må Tjensvoll være et skummelt sted. Whooaahaha.

posted by olaf at donderdag, september 11, 2003


wdinsdag, september 09, 2003


Noren Horen heeft vanaf vandaag zowel reviews in het Noors als in het Nederlands dit als extra service naar onze Noorse bezoekers.


De redactie:

Olaf Molenaar
Bernadette Karner

posted by olaf at dinsdag, september 09, 2003


w


Presentasjonen, andre del

I tiden framover skal jeg – etter Olafs anmodning - rable ned mine anmeldelser på norsk. Om de ikke inneholder nok av spydig- hhv. vittigheter må dere unnskylde meg – målet som kler skrivestilen min best er fortsatt tysk (enda det blir påstått at det ikke er tysk, som snakkes i Österrike....). Jeg har studert Skandinavistik og Nederlandistik - for det meste i Wien, med bare to semester Erasmustilværelse i Oslo på Blindern. Om det finnes én ting jeg skammer meg for, så er den det faktum at jeg klarte å bo i Oslo i et helt år uten å ha hørt om So What! eller Paragrafen. Ikke snakk om Last Train eller Cafe Mono. Til gjengjeld var det bare fire plater jeg eksporterte til hjemstedet mitt. Husker, at De Lillos-samleplater og Trang Födsel var med i den bitelille pakken. Hjemme igjen fant jeg meg i den dårlige musikksmaken som blir spredd via de fleste østerrikske radiostasjoner (om du noensinne kommer til å slå på radio´n og du hører Ö3- løp!!!!! Norge er kjent for Röyksopp, vi er kjent for Dj Ötzi). Jeg ble frelst av den triste ”å-være-hitlistaslave-livet-ut”-skjebnen på Motorpsycho-konsert på Arena Wien, april 2000. Etter hvert begynte jeg å fordype meg i musikken – i stadig større grad, jo mindre kjent, jo bedre. På samme måten begynte jeg å mase ...æh ..tippse om særlig norsk musikk – til noen djer, til noen ansatte i radio... Av og til får jeg mulighet til å presentere mine favoriter sjøl på et utested i Wien. For noen måneder siden begynte jeg til og med å skrive om musikk – for noen hjemmesider (inkl. Norenhoren,da – takket være Olaf som spurte meg om det) og det østerrikske skug-bladet (www.skug.at). Ser heller ikke så verst ut med www.thegap.at ......


The Substitutes – Lighten the Shadows (Out of tune(s) records/Tuba)
123456

Det skjer ganske sjeldent at jeg faller for et helt album med det samme jeg hører på det – og samtidig kan bære på overbevisningen at jeg kommer til å digge den i tiden framover. For egentlig pleier det å være et dårlig tegn – jo fortere en låt sniker seg inn, jo fortere oppløses den, mens musikksansen min sitter igjen med forundringen over at den noensinne ha holdt den ut. Den siste unntak på regelen var Thomas Dybdahls ”....that great October sound”. Første kommentaren jeg hadde overfor ”Lighten the Shadows” derimot var ”...ikke så verst, men....” - en vurdering, som har vært begynnelsen på et musikalsk kjærlighetsforhold flere ganger før......det burde altså har tatt det som advarsel. Albumet vokser med hver gang og jeg er ikke helt sikkert på, hvor det skal ende.
Bandets medlemmer skjuler seg bak navn som Al Kaida, Sandra Bollocks, Dick Uranus, Elvis McQueen og Jim Tonic. Vedliggende hefte påstår at The Substitutes er ”a con(temporary) constellatoin of mediocre musicians from obscure and legendary bands” – obscure? Ville ikke ha forventet noe annet. Overraskelsen over deres felles musikalske forkjærlighet for f.eks. Pixies og Pavement (sjekk: bio på www.thesubstitutes.net) er like liten; den kan høres fra begynnelsen av, der The Substitutes skrangler i vei med platas første høydepunkt ”Frank”. Den pirrer min drøm om å være med i et band for å kunne oppleve samme spillegleden som drypper fra den (herved foretrekker jeg å glemme det faktum at jeg er blant verdens sløveste når det gjelder øving). På noen av låtene (f.eks. ”Summer´s here kids”) reduserer innbytterne bristeknase-delen for samtidig å få drivekraften litt mer opp. Platas andre høydepunkt er så klart ”Caught by the Cobweb”. Om jeg overhodet kjørte bil ville jeg nynne den med flagrende hår bak rattet av en cabrio. Vi får håpe at The Substitutes spiller fra starten neste sesong – slik at det blir mer enn 8 låter (perfekt rekkefølge, forresten) å glede seg over.

Bernadette Karner




posted by olaf at dinsdag, september 09, 2003


w


Nordic Days (playground)
123456

Deze verzamel Cd probeert mee te liften op het succes van groepen uit Noorwegen en IJsland. Want het heet veelbelovend Nordic Days.En de start is ook veelbelovend. Magnet uit Bergen opent met daarna Sigur Ros uit IJsland. Daarna krijgen we een matig middengedeelte met weinig Noordse groepen. Bovendien waarom altijd die eeuwige Moby op dit soort compilaties? Het einde van de Cd is wel weer sterk met Mum en The Reindeer Section. Dus samenvattend de titel beloofd veel maar er staan te weinig Noorse of Noordse groepen op dit schijfje. Zeker om de titel te rechtvaardigen. Gare Du Nord, Obersoundz, Moby niet echt Noors of Noords allemaal. Dat neemt niet weg dat dit best een aardige Cd is om op te zetten bij een knapperend haardvuurtje als de wind om het huis huilt. maar gezelligheid is natuurlijk ook een woord dat alleen in Nederland bestaat. Als je deze Cd wilt bestellen en luisteren kan dat hier

posted by olaf at dinsdag, september 09, 2003


wmaandag, september 08, 2003


Sondre Lerche-Faces Down
123456


Vrijdag gaf Norenhoren bezoeker Tom van Dingenen mij de suggestie om eens naar het album Faces Down van Sondre Lerche te luisteren. Ik moet eerlijk bekennen dat ik tot die tijd nog nooit van Sondre Lerche gehoord had. Zo kun je zien dat het bijna onmogelijk is om alles wat goed is bij te houden (en dan te bedenken dat ik maar 1 land bij hou!). Afgelopen weekend was Paal Henriksen van kalleklev op Huntenpop en hij was eveneens verbaasd dat ik nog nooit van Sondre Lerche de Noorse sensatie gehoord had. Want dit wonderkind (19) is overal wereldberoemd behalve in Nederland.
Sondre Lerche is op 15 jarige leeftijd begonnen als Elvis Costello imitator en dat deed hij perfect. Zo perfect zelfs dat hij in Noord Amerika de support act was van Elvis Costello. Dit is een briliant album in de lijn van de huidige Bergense singer/songwriter school:Sergeant Petter/Magnet/Sondre Lerche. elf rustige nummers met spitsvondige teksten. Faces Down is sinds vorig jaar uit in Nederland maar veelal onopgemerkt gebleven. En dat is jammer voor zo'n topalbum. Bestel hem daarom hier en je zult er geen spijt van krijgen. Voor meer info zie: www.sondrelerche.com. Stuur me meer van dergelijke supertips voor de Noordlijst hier


posted by olaf at maandag, september 08, 2003


wdonderdag, september 04, 2003


Norwegian Noise Orchestra-Tender love is a bitch(Tibprod)
123456


Deze Cd is op 12 december 2002 live opgenomen. Er spelen 15 Noorse muzikanten mee. En ik kan er heel kort over zijn dit is gewoon teringherie.
(of je moet houden van het geluid van zeven circelzagen een loeiende stofzuiger en zeven overstuurde gitaren door elkaar en zonder zang) Dan is dit wel je Cd. Surf voor meer info naar www.tibprod.com

posted by olaf at donderdag, september 04, 2003


wwoensdag, september 03, 2003


Kaizers Orchestra-Evig Pint (Farmen)
12345,56



Beste Jan Ove Ottesen,


Ik ken je niet en jij kent mij niet, Je hebt wel veel vrienden gemaakt in Nederland als zanger van Kaizers Orchestra. Iedereen wil nu je vriendje zijn je hebt succes.Je wordt bejubeld en op handen gedragen. Ze noemen je band zelfs een sensatie. Nu ben ik heus niet jaloers en gun ik je alle succes van de hele wereld. Want jullie werken je avond aan avond in het zweet om je status waar te blijven maken. Maar ik moet je iets bekennen gisteren heb ik jullie laatste CD Evig Pint gedownload.
Hij is al sinds februari dit jaar uit in Noorwegen en zal januari 2004 pas uitkomen in Nederland. Zo lang wil ik niet wachten Jan Ove! Je weet zelf ook wel dat fysieke grenzen bijna niet meer bestaan. Je laat je net opgebouwde schare fans toch niet nog een half jaar wachten op zo'n heerlijk album. Want laten we daar geen misverstanden over laten bestaan Evig Pint is nog beter dan Ompa til du dor. Van het moeilijke tweede album syndroom schijnen jullie weinig last te hebben. Minder hoempa en meer muziek Jan Ove!. Want je lijkt op het podium wel een ADHD pretletter, maar je denkt wel degelijk na en dat is goed te horen op Evig Pint. Nu wil ik niet beweren dat ik alles kan verstaan want ik ben pas bezig met mijn cursus Noors maar ik heb wel oren aan mijn hoofd en ik hoor louter twaalf hoogtepunten met als geweldige afsluiting Drom Hardt (requiem part 1). Ik hou persoonlijk van die pretenties om je afsluitende liedje requiem part 1 te noemen.Ik hoop je zaterdag nog te spreken maar met zoveel nieuwe vrienden zal dat wel moeilijk worden.Dus maak je Europese tour af rust goed uit en kom volgend jaar heelhuids weer terug in Nederland want voor een requiem part 2 is het nog veel te vroeg


met vriendelijke groet,

Olaf Molenaar

PS:Ik heb echt tranen in mijn ogen bij die geweldige afsluiter van jullie en als ik hard droom zie ik Noorwegen voor me.

posted by olaf at woensdag, september 03, 2003


wdinsdag, september 02, 2003


Kaizers orchestra-Dod manns tango EP
123456

De Noorse live sensatie Kaizers Orchestra is deze week nog te zien in Doornroosje Nijmegen op 3 september, In de Melkweg Amsterdam op 4 september,in Deventer het Burgerweeshuis op 5 september en op 6 september zowel in Utrecht op het Zinin festival als Op Het Huntenpopfestival in Varsselder en het laatst in Nederland op 7 september in 013 in Tilburg. Dit moet je echt zien! Want Kaizers Orchestra live staat dik in mijn top 5 lijstje legendarische optredens. Wat het zo bijzonder maakt is het spelplezier,de inzet het enthousiastme het contact met het publiek en de muziek die een mengeling is van alle Europese stijlen. Dat het gezongen is in het Noors maakt mij niet zoveel uit. Op de EP Dod Manns Tango staan drie nummers; Dod Manns Tango,Katastrofen en Sigoynerblod. Vooral de laatste twee nummers benaderen het live Kaizers Orchestra gevoel. De energie spat als een overrijpe tomaat uit de speakers. Op het forum van De subjectivisten zag iemand verband tussen Kaizers Orchestra en The Coral. Ik zie dat verband ook. (de twee beste optredens die ik gezien heb dit jaar) Maar om dit verband te benoemen of een naam te geven is moeilijk zeker omdat The new power generation al geclaimd is door Prince. Maar het maakt wel duidelijk wat wij willen. Geen verveelde, schuwe bleekneuzerige alcholisten en junkies maar energie,spelplezier en waar voor ons geld. Dus grijp die kans deze week en gaat dat zien!

posted by olaf at dinsdag, september 02, 2003


wmaandag, september 01, 2003


Yahoband EP
123456

Dit is de eerste EP van de Yahoband uit Bergen opgenomen in de lange Noorse winter van 2002. De Yaho band maakt zoals zoals ze het zelf noemen alternatieve countryrock in de stijl van Sergeant Petter en Kings of Convenience om maar eens twee Bergense toppers te noemen. Ze hebben vorig jaar getourd in Belgie en Nederland en dat resulteerde in een uitnodiging om op te komen treden op het Dranouter Folk Festival 2003. Er staan op de titelloze EP zes nummers. Na een sterk begin kakt de EP halverwege compleet in. Eric Oystein kan zich qua zang dan ook bij lange na niet meten met Petter Folkedal (Sergeant Petter) of Erlend Oye (Kings of Convenience). Dus niet echt een topper in zijn genre. Als je desondanks deze Ep toch wilt bestellen surf dan naar www.yahoband.com

posted by olaf at maandag, september 01, 2003


wdonderdag, augustus 28, 2003


Anne Lorentzen-Sare Sinn
123456

Sare Sinn is de tweede CD van Anne Lorentzen en stamt al uit 1999. Het is een soort electronische folk gezongen in het Noors. Dat klinkt niet erg spannend maar dat is het wel. Wat ook opvalt aan deze CD is de uitmuntende geluidskwaliteit en de spannende arrangementen van Jan-Tore Diesen.Ik zou niet kunnen zeggen waar dit op lijkt. Want deze cd is zo uniek dat het nergens mee is te vergelijken. Voor mij is hij sowieso uniek omdat dit de soundtrack was van een eneverende week. Maar ik zal een poging doen om jullie een idee te geven. De eerste van Goldfrapp in het Noors blijft een zwaktebod. Moloko qua rustige nummers? Ook niet echt! Gewoon een unieke beregoeie Cd die je kunt luisteren en bestellen op www.annelorentzen.com

posted by olaf at donderdag, augustus 28, 2003


w


<

posted by olaf at donderdag, augustus 28, 2003


w


<

posted by olaf at donderdag, augustus 28, 2003


wwoensdag, augustus 27, 2003


Noor en wederhoor I

Dit weekend voor het eerst naar Lowlands in Biddinghuizen. Ik ben 38 jaar en nog nooit naar Lowlands geweest. dit komt denk ik omdat ik niet van dergelijke mensenmassa's hou, maar we zullen zien. Vrijdag ga ik in ieder geval naar Kaizers Orchestra en een biertje drinken met Guuz Hoogaerts. Gisteren ging het er nogal heet toe op de site van de subjectivisten www.subjectivisten.org en op een gegeven moment was de sfeer zelfs vijandig te noemen. Maar net als bij het sport gaat het in de heetst van de strijd soms nogal hard toe en dat is leuk en niet erg als je elkaar maar wel naar afloop de hand kunt schudden en kunt afspreken voor een biertje. Andere mensen zien door ons geruzie het eind van de site met rasse schreden naderen maar dat is zwaar overdreven denk ik. Want als het alleen zou gaan over de tien beste gitaristen met een kaal hoofd of de vijf dikste zangeressen uit de popgeschiedenis zou het bezoekersaantal en de sfeer snel inkakken. Het forum op de subjectivisten is juist aantrekkelijk omdat het soms op het scherpst van de snede gaat. Met sommige mensen waar ik in het verleden felle discussies mee hebt gevoerd heb ik nu juist een redelijke band. Want gek als je de naam dan kent ga je ze volgen en soms zelfs waarderen zoals Koen Poolman die nu ik hem regelmatig lees en herken ben gaan waarderen als popjournalist. Ik heb ooit nog een mooi verhaal van hem gekregen over de Noorse muziekscene in Bergen. Ik zal hem eens mailen en vragen of dat eventueel hier gepubliceerd mag worden. (maar ik denk dat de kans daarop klein is)

Volgende week Huntenpop. Ik hoop op een interview met Kaizers Orchestra dan kan ik tevens kennismaken met hen. Want het is de bedoeling dat het eerste weekend van maart 2004 het eerste Norenhoren concert plaats gaat vinden. De bedoeling is dat vijf Noorse bands drie keer optreden in het eerste weekend van maart. En met drie keer optreden bedoel ik vrijdagavond in Amsterdam zaterdagavond in Ulft en zondagavond in Groningen. We zoeken in Amsterdam/Utrecht en omgeving nog een zaal en in Groningen ook nog trouwens. De bands waar wij voorlopig aan dachten zijn:

-Furia/Ephemera
-Sergeant Petter
-Kaizers Orchestra
-Ralph Myerz and the Jack Herren Band
-Sister Sonny

Ik organiseer dit samen met Walter Hendrixen de "Jan Smeets van Huntenpop" en als het concert in maart slaagt staat er op de vijftiende editie van Huntenpop hopelijk een compleet Noors Podium.

Per 1 september ben ik trouwens baanloos maar je hoeft geen medelijden met me te hebben want ik zing het voorlopig nog wel even uit. Ik wil een paar maanden (vier) kijken of het leuk is om als popjournalist te werken zo niet dan pak ik mijn oude vak(?) als salesmanager weer op in het nieuwe jaar 2004!
Mail me op c.molenaar11@chello.nl als je wilt reageren op dit stukje!

posted by olaf at woensdag, augustus 27, 2003


wdinsdag, augustus 26, 2003


Vamp-Manemannen(majorstudio)
123456

Om nu te zeggen dat Vamp de Noorse BZN is gaat wat te ver. Toch lijkt de muziek die diep geworteld is in Ierse Mystiek soms best veel op de downtempo palingsound van de Band zonder Naam. Mannemannen betekent in het Noors maanmannen en hele hoesje is doordrenkt met foto's van de vier mannen in de eeuwig zingende bossen van Noorwegen. De muziek klinkt ook een beetje zo,gezongen in het Noors door Vidar Johnsen ademt het de sfeer van lang vervlogen tijden uit.
Dit zou de ideale soundtrack zijn voor een film vol ridders die ronddwalen in mistige bossen. Net als bij Kaizers Orchestra stoort het me trouwens niet dat het gezongen is in het Noors het past juist goed bij de Ierse mystieke klanken. Als Ierse Folk,Enya,Van Morrison helemaal je ding is, moet je deze plaat toch eens proberen. Serveertip:Ideaal te beluisteren bij een bokbierje.

posted by olaf at dinsdag, augustus 26, 2003


wmaandag, augustus 25, 2003


Bullseye-The Highway(Victory)
123456
Motorpsycho-The Tussler (Stickman/Konkurrent)
123456

Wat Noren toch met cowboys hebben weet ik niet. Het ongerepte ,uitgestrekte landschap zal wel dergelijke koeienjongens gevoelens losmaken.
The Tussler van Motorpsycho stamt trouwens al uit 1993 en is in twee dagen opgenomen als tussendoortje en dat is te horen want de meligheid maar ook het spelplezier straalt ervan af. Toch zullen mensen die de laatste Motorpsycho it's a love cult konden waarderen even moeten slikken als ze deze onversneden country and western voor hun kiezen krijgen. Maar alles went en er staan best een paar aardige nummers op. De ironie straalt je al van het hoesje tegemoet. En dat is nu waar het bij Bullseye aan ontbreekt. Bullseye bestaat uit maar liefs acht man met als middelpunt de struise roodharige vamp op leeftijd Wenche Lundemo. Ik denk en hoop dat Bullseye louter voor eigen plezier muziek maakt want wat op hun CD The Highway te horen is echt beneden alle peil. Saskia & Serge zijn de grootste cultuurdragers sinds Erasmus vergeleken met Bullseye en dat wil toch wel wat zeggen. Dus als je voor een feestje een echte camp-act zoekt en Saskia en Serge of Bonnie St.Clair zijn te duur kijk dan eens op www.bullseyeband.com.

posted by olaf at maandag, augustus 25, 2003


wvrijdag, augustus 22, 2003


Verslag Oya Festival Oslo 7-9 augustus 2003 door Bernadette Karner

Wanneer Olaf een einde maakt aan de informatieloze zomertijd en weer begint, om over Noorse muziek te schrijven, mag – of moet – ik wel een voorbeeld nemen aan hem. Okay, ik moet toegeven, dat ik gedurende de commentaarloze weken niet uitsluitend voor Noorse Cd's mijn creditcard heb getrokken (ik ben oprecht bang voor de VISA-afrekening) – er zijn ook Zweedse bij. Mag dat? De verzoeking was gewoon te sterk! Als je eens in Oslo bent ..... zucht ..... lukt het mij maximaal. Twee dagen om, GEEN album te kopen. Daarna vlieg ik de “Platekompaniet” of “Big Dipper” (label/winkelcombinatie, waar je alles kunt kopen zonder lang over na te denken, of het album nu in je smaak zal vallen of niet. Omdat er alleen maar goed spul is te verkrijgen, incl. een eigen plaatsje voor Noorse groepen). Deze keer was niet kopen buitengewoon moeilijk, omdat ik Oslo Rock City tijdens de ?ya-festivalen een bezoek heb gebracht. Dat betekende: vier dagen, gevuld grotendeels met bands vanuit het koninkrijk. Hadden de organisatoren afstand gedaan van het boeken van bands zoals The Yeah Yeah Yeahs of Calexico zou niemand een kwalitatief verschil hebben opgemerkt; een bewijs, dat er op het ogenblik vele spannende dingen gebeuren in het Noorden. 2004 wordt het programma over vijf dagen verspreid.
Het ?ya van dit jaar was überhaupt de festivalpremiere voor mij, omdat ik eigenlijk geen zin heb, mij als een haring in een blik te voelen en om samengeperst door een gewoel van mensen zonder controle van rechts naar links te worden geduwd. Een vooroordeel ? Niet echt – als ik naar de berichten van vrienden luister. ?ya daarentegen bod zon en warmte in plaats van “adembenemende” hitte, zandstrand, ruinen van het middeleeuwse stadsgebied, die tussen het groene gras opdoken en waarop je eigenlijk niet mocht zitten, toch niemand heeft op dit verbod gelet. Zelfs s´avonds was nog toiletpapier ter beschikking en – voldoende ruimte – misschien met uitzondering van het Turbonegroconcert.

De Kick-Off: vijf bands, twee concertzalen: Rockefeller/John Dee. Ik besloot, de Rockefeller trouw te blijven en zag Magnet en The International Tussler Society (=Motorpsycho+drie musici = rock goes country), terwijl ik op de Ricochets wachtte. Hun “Ghost of Our Love” is een van mijn favoriete platen en ik was ervan overtuigd, aan het einde van “Guess it´s time” de regels “I want something, I need something, something real instead of this” begeleidend in tranen uit te barsten. Maar nee, ik vergiste mij, begon al te snikken voordat Trond zijn stem verhefte. Huilbui, jepp – ik kon niet anders !
De “club”dag: meer dan 30 bands te bezoeken in 15 clubs. Godverdomme! Waar je ook bent, je mist iets. Ik gaf de poging op, het So What! binnen te komen om Mando Diao (Zweden) te zien en zag in het Cafe Ska - openlucht – Frode Fivel (van Hello Goodbye), Peru You, Cinnamoon (the river black and rock full ... dajada dajaaada.... ) en Sister Rain.
De twee “festival” dagen: Ne, ik kan/wil niet opnoemen, wie ik alles heb gezien – op geen enkel ogenblik had ik het gevoel te willen gaan, omdat het programma van de stage (er waren drie), waarvoor ik stond, niet deugde. Het best beviel me niettemin Thomas Dybdahl, Cato Salsa Experience en The Jessica Fletchers. De show van Turbonegro was gekruid met de meeste effecten. Don Juan Dracula speelde zowel met boygroep- als ook rockstars-cliches, verbranden instrumenten en maakten de gitaar van de zanger kapot.

Tot ziens in 2004!

posted by olaf at vrijdag, augustus 22, 2003


wdonderdag, augustus 21, 2003


Helldorado-Lost Highway(CCAP)
123456

Helldorado klinkt op hun debuut EP Lost Highway als een Sixteen Horsepower zonder bijbel en ook een beetje als Golden Earring met peper in heur reet.
Zes nummers zijn genoeg om een verpletterende indruk achter te laten. Dit moet live ook een sensatie zijn want twee tracks; Lost Highway en Roadhouse zijn live opgenomen en dat klinkt als een klok. Dus als je net als ik vind dat Sixteen Horsepower meer moet rocken (Sackcloth and Ashes,Low estate) en minder moet zweven (Folklore,Blush Music) , dan is Helldorado helemaal je kopje thee.

posted by olaf at donderdag, augustus 21, 2003


wdinsdag, augustus 19, 2003


Cato Salsa Experience-The fruit is still fresh(Garralda Records)
123456


Vandaag een pechdag. Nieuwe fiets gejat. Besmet met wormen (gelukkig de computer en niet ikzelf) Maar ook een zonnestraal in de vorm van van The Cato Salsa Experience. The fruit is still fresh is echt een topalbum. Het album waar de grote vriend van Mick Jagger, Lenny Kravitz alleen van mag dromen. Vooral Up and Around en Candyman zijn echte Kravitz nummers maar dan beter. Voor de rest lekkere rock in elf nummers met veel jaren zestig invloeden. Laat dit snel in Nederland uitkomen ,Zo niet dan kun je het misschien downloaden.(Sergeant Petter vond het namelijk helemaal niet erg als mensen zijn It's a record downloaden) Volgend jaar op Lowlands zo niet dan vreet ik voor de tweede keer een bezemsteel. Punt

posted by olaf at dinsdag, augustus 19, 2003


wmaandag, augustus 18, 2003


Kari Bremnes-You'd have to be here (Kirkelig Kulturverksted)
123456

Koud terug van bijna vier weken vakantie ligt er al weer een nieuwe frisse stabel Noorse cd's te wachten die weggewerkt moeten worden voor het herfst-offensief begint. De grootste ontdekking de afgelopen vier weken is Kaizers Orchestra live die ik gezien heb in Haldern (Duitsland) op vrijdag 8 augustus en Sergeant Petter die ik diezelfde dag meer dan een uur heb mogen spreken voor een interview in Kindamuzik.

Maar goed Kari Bremnes is de grand old lady van de Noorse jazz scene. Ze maakt al platen sinds 1987 en is erg onbekend in Nederland. En erg bekend in Noorwegen. De muziek is rustig en te vergelijken met een vrouwelijke Leonard Cohen. Haar stem is alleen zo zacht als een roomkaasje dat te lang in de zon heeft gelegen. Nils Petter Molvaer mag af en toe melancholiek meeblazen en de sfeer in de elf nummers is pastoraal te noemen. Nergens vliegt Kari uit de bocht maar toch is het prachtig. Dadelijk ga ik hout hakken de kachel laten branden terwijl de herfstzon in mijn gezicht schijnt zie ik de laatste zeilschepen achter een fjord verdwijnen,vogels fluiten terwijl ik Kari over de drempel draag. Daarna ga ik de nieuwe Killing Joke draaien om terug te keren in de realiteit.

posted by olaf at maandag, augustus 18, 2003


wdinsdag, juli 22, 2003


Noren Horen is tot maandag 18 augustus op vakantie.

posted by olaf at dinsdag, juli 22, 2003


wdonderdag, juli 17, 2003


Noren horen van A tot Z.

A

A-Ha :The godfathers van de Noorpop inmiddels met hun tweede jeugd bezig.het laatste album Lifelines is een klassieker.

B

Bergen:Manchester van Noorwegen. Ephemera,Furia,Ralph Myerz, Kings of Convience,Sergeant Petter,Sister Sonny ze komen allemaal uit het mooie hanzestadje Bergen.

C

Cato Salsa Experience: Maakt dit jaar met The fruit is still fresh De plaat waar Lenny Kravitz stiekem van droomt.

D

Dbutt- records: platenlabel uit Oslo vooral gericht op dance. Sternklang,Moon Orchestra en Perculator brengen hun platen uit bij Dbutt. Dbutt Royal uitgebracht naar aanleiding van het trouwen van de toekomstige koning en koningin van Noorwegen is een toppertje in zijn genre.

E

Ephemera: Drie frisse meiden uit Bergen brengen dit jaar twee erg frisse Cd’s in Nederland uit. Ballons&Champagne en Air brengt elk bejaardenhuis tot leven.

F

Furia:Vijf minder frisse meiden uit Bergen brengen met; And then we married the world dit jaar een melodieus en sprankelend popalbum uit.

G

http://www.garraldarec.com/: Is de mooiste site die ik ken van een Noorse platenmaatschappij. Als is dit wel erg subjectief natuurlijk.

H

Harket Morten: leadzanger en gezichtsbepaler van A-ha. Samen met Johann-Olav Koss de bekendste Noor in Nederland. Brengt met Vogts Villa,Wild Seed en Poetens Evangelicum succesvolle Solo-Cd’s uit in Noorwegen zelf.

I

It’s a record van Sergeant Petter komt gelukkig binnenkort uit bij Excelsior Recordings in Nederland. De Noorse plaat van 2003.


J

Jaga Jazzist: Tienkoppig gezelschap uit Tonsberg. Dit jaar The Stix uitgebracht in Nederland en vooral live een sensatie van jewelste. Heeft ook samen met Motorpsycho getoerd.

K

Kaizers Orchestra: Dit jaar min of meer doorgebroken in Nederland met Ompa til du dor. Terwijl de opvolger Evig Pint nog beter is. Dit jaar nog live te zien op Lowlands en Huntenpop.

L

Lorraine : Drie snotneuzen uit Bergen. Maken mooie muziek tussen Placebo en Suede in.
Zoeken nog een plek waar ze kunnen optreden in Nederland . Nou wie durft?

M

Merry November: I’ll keep you here. Mooi plaatje als buiten de sneeuw valt en de open haard brandt. Hardverscheurende chansons op zijn Noors.

N

Number Seven Deli: Zeer succesvol in Noorwegen met de Cd Falkner Street en de EP I used to be scared. In Nederland nog niet uit.

O

Osito Records: Kleine symphatieke platenmaatschappij van Bjorn Torjus Hanssen. Veel leuke bandjes onder contract zoals; Alpine Those Myriads,Ceratto en Maggic Pillows. Ook de verzamelaar Sement#2 is de moeite waard.


P


Paul Henriksen: Werkt bij Kjell Kalleklev Management in Bergen. Heeft de meeste bands uit Bergen onder zijn hoede.

Q

Quart Festival in Kristiansand de mooiste locatie ter wereld om een festival te houden. Met uitzicht op podium en op de achtergrond de zee. Ook erg leuke festivalgangers die Noren.
Alleen het bier moet wat goedkoper want 6 euro per glas is aan de hoge kant.

R

Ralph Myerz and the Jack Herren Band: A Special Album is een verassend goede Cd. Krijgt alleen veel te weinig aandacht in de Nederlandse media.


S

Sister Sonny: The Bandit Lab klinkt als Deus met een goede zanger. Met goede kritieken overladen door Erik v/d Berg in Oor maar doet weinig tot niks in Nederland. Men loopt liever elke scheet uit de Verenigde Staten (The Thermals) achterna dan voor echte kwaliteit te kiezen.

T

Turboneger: Live een sensatie van jewelste brengt tienduizenden mensen in vuur en vlam.
Scandinavian Leather is een lekkere plaat als je de snelheidsrecords met je auto wilt breken.
Yeah,Give your body to the night.

U

Ugress : Resound is een lekker uitbuikplaatje. Lijkt op Ralph Myerz alleen is Ralph Myerz “A Special Album” wel beter.

V

Virgin Records Norway: Royksopp,Madrugada en Erlend oye staan bij Virgin Norway onder contract. Sturen nooit geen promotie Cd’s. Grote baas Richard Branson zou zich vast en zeker de haren uit zijn weelderige haardos en baard trekken als hij op de hoogte was.


W

The White Birch: The star is just a sun hun debuut CD. Je ziet machtige rivieren door oneindig fjordenland gaan. David Sylvian meets Talk Talk met Nick Drake als zangert
Zoiets maar dan toch nog anders. Koop maar gewoon!


X

X-33: Groep uit Bergen. Hun drummer Lennart Frimannslund heeft nog een tijdje in Holland gewoond was geen succes.

Y

The Yum Yums: Blame it on the boogie Rock in de bekende Ramones stijl maar dan uit Oslo.

Z

Bertine Zetlitz,Sweet Injections is een lekker fris plaatje van een frisse deerne (Een Bridget BNN Look a Like) uit Oslo.















posted by olaf at donderdag, juli 17, 2003